Ne demiş şair Cahit Zarifoğlu,
İnsan sevmeli:
Bâzen bir insanı,
Yahut bir ağacı,
Ya da kanadı kırık bir kuşu..
Zaten sevmezse insan,
İnsan mı olur?
İnsan bu dünyaya bir amaç uğruna geldi. Bu amacı yaşarken farkedemeyenler günü geçirip duruyor. Oysa bunu fark edebilen kesim, içtiği sudan dahi ilk kez içiyor gibi keyif alabiliyor ve değerini anlayabiliyor. Bendeniz, bu iki durumu da içinde barındıran bir kişi olarak bazen o amacı sürdürmekten keyif alan bazen de günü bir şekilde amaçsız bitirenim. Amacımı kaybedebiliyorum yani.
Tekdüze bir hayat tabi ki olmaz diyor Frankl, sadece ıstırap anlam veremez, bilakis her şeyin olumlu olduğu zaman dahi anlamsızlık mümkün.
Sevgi ise çarpıtılmamış,içi kirletilmemiş haliyle en saf ve biricik haliyle gereklidir diyor ayrıca. Şuanki gündemimizdeki gibi değil en azından... Sevgiyi kalpte yaşatmak, bir amaca sahip olmak ve bir işe yaradığını hissetmek. İşte hayatı yaşanmaya değer bulduran ipucular.
Bu satırları okuyan her bireye, anlamlarını bulmuş bir şekilde bu dünyadan uçup gitmeyi dilerim
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.