Hosseini’nin Uçurtma Avcısı’nı bitirdiğinizde, göğsünüzün üzerinde koca bir taş oturmuş gibi hissediyorsunuz; o taşın adı da "vicdan azabı". Kitap sadece Afganistan’ın o tozlu sokaklarında koşan iki çocuğun hikâyesi değil, aslında bir insanın kendi korkaklığıyla ömür boyu süren o amansız savaşı. Emir’in o malum olay anındaki sessizliği ve Hasan’ın o saf, sarsılmaz sadakati... "Senin için bin tane olsa bile" cümlesini okuduğunuzda boğazınızın düğümlenmemesi imkânsız.
Yazar, siyasi yıkımların gölgesinde büyüyen bir dostluğun nasıl paramparça olduğunu anlatırken, bir yandan da kefaret ödemenin ne kadar ağır bir bedeli olduğunu yüzümüze çarpıyor. Okurken bazen Emir’e kızıyor, bazen de kendi içinizdeki o bencil çocukla yüzleşip ürperiyorsunuz. Hikâye bittiğinde elinizde kalan sadece hüzün değil; affetmenin ve yeniden başlamanın o sancılı ama umut dolu kokusu oluyor. Gerçekten de kalbi olan herkesi bir yerinden yaralayan, o yarayı da uzun süre kapatmayan sarsıcı bir deneyim.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.