Sabahattin Ali’nin İçimizdeki Şeytan’ını bitirdiğinizde, aslında o "şeytan" dediğimiz şeyin dışarıdan gelen bir canavar değil, kendi korkaklıklarımıza ve tembelliklerimize uydurduğumuz kılıflar olduğunu tokat gibi anlıyorsunuz. Ömer karakterinin o bitmek bilmeyen kararsızlıkları, sorumluluktan kaçışı ve her hatasından sonra suçu "içindeki bir güce" atması, aslında hepimizin zaman zaman sığındığı o limanı yerle bir ediyor.
Macide’nin o vakur ve asil duruşu karşısında Ömer’in giderek küçülmesini izlerken, insan doğasının ne kadar zayıf halkalarla birbirine bağlı olduğunu görüyorsunuz. Kitap, 1940’ların aydın geçinen çevrelerindeki o içi boş kibiri ve dedikodu çarklarını öyle bir ustalıkla deşifre ediyor ki, bugün bile sosyal çevremizdeki o sahte maskeleri görür gibi oluyorsunuz. Okurken bazen Ömer’i sarsıp "kendine gel" demek istiyorsunuz, bazen de kendi içinizdeki o küçük bahanelere bakıp ürperiyorsunuz. Sabahattin Ali, insanın en kuytu, en karanlık ve en samimiyetsiz köşelerine öyle bir ışık tutmuş ki, kitabı kapattığınızda aynaya bakmak biraz daha zorlaşıyor.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.