EN BÜYÜK KORKU YAKALANMAK MI? VİCDAN MI?
İncecik bir kitap ama insanın içine bıraktığı duygu hiç ince değil. Okurken sürekli içimde bir huzursuzluk vardı. Sanki ben de Irene’le birlikte yakalanacakmışım gibi hissettim.
Hikâye aslında çok büyük olaylardan oluşmuyor. Bir kadının yaptığı bir hatanın ardından içine düşen korkuyu anlatıyor. Ama Stefan Zweig bunu öyle bir anlatmış ki o korku sayfalardan çıkıp insanın içine yerleşiyor. Irene’in kapı zili çaldığında yaşadığı panik, sokakta yürürken sürekli arkasına bakması… Hepsini okurken kalbim sıkıştı. Korkunun insanı nasıl yavaş yavaş ele geçirdiğini çok iyi hissettirdi.
En çok hoşuma giden şey şu oldu: Zweig yine insanın iç dünyasını didik didik ediyor. Aslında olaydan çok insanın vicdanıyla baş başa kalması anlatılıyor. Irene’in korkusu sadece yakalanma korkusu değil; kendi yaptığıyla yüzleşme korkusu gibi geldi bana.
Kitap boyunca düşündüğüm şey şuydu: Bazen insanı en çok cezalandıran şey başkaları değil, kendi zihni. Irene’in yaşadığı tam olarak buydu. Korku büyüdükçe büyüyor, hayatını tamamen kaplıyor.
Sonu da beni şaşırttı. Beklediğim gibi gitmedi ama tam da Zweig’e yakışan bir sondu.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.