Yıldızlar birer birer dökülürken suya
Biz hâlâ o bankta,dalarız bu rüyaya.
Manzara ruhumuza serilmiş bir örtü.
Kapandı gönlümüzde keder denen o kapı.
Sessizlik içimizde taze çiçekler açar.
Zaman durdu bak, dünya dönmeyi bıraktı
O eşsiz akşamüstü kalbimize tam aktı.
Karanlık bile artık bir huzur bestesi.
Dinle, Boğaz’ın o en derinden gelen sesi.
Bu bankta mühürledik biz bu günü seninle.
Huzuru kucakladık en sessiz yeminle.