Hüseyin Rahmi’nin dili ve kurduğu dünya canlı, yer yer de oldukça eğlenceliydi. Özellikle insanların zaaflarını, batıl inançlarını ve toplumdaki ikiyüzlülükleri ele alış biçimini başarılı buldum. Roman boyunca yazarın gözlem gücünü net biçimde hissettim; karakterler ve olaylar dönemin sosyal yapısına dair sahici bir tablo sunuyor.
Buna rağmen kitabı çok büyük bir hayranlıkla sevdiğimi söyleyemem. Benim için en zorlayıcı nokta, yer yer tekrara düşen anlatım ve bazı bölümlerin temposunun düşmesiydi. Hikâye ilgi çekici olsa da bazı kısımlarda aynı etkiyi sürekli koruyamadığını düşünüyorum. Ayrıca karakterlerin işlenişi başarılı. Agop ile Kirkor karakterleri mesela bana "Godot'yu Beklerken"i ansıttı. Böyle olsa da bu karakterlerle güçlü bir duygusal bağ kurmakta zorlandım.
Ayrıca siyasi atıfları; halkın yönlendirilmesi, güç sahiplerinin çıkarcılığı, sorgulamayan toplum yapısı ve görünüşte saygın duran ama içeride çürümüş düzen eleştirisi şeklinde anladım. Bana göre romanın siyasi tarafı açık ve sert bir politik söylemden çok, sosyal taşlama içinde gizlenmiş bir eleştiri olarak öne çıkıyor. Bu da metni benim için daha ilginç kılıyor.
Genel olarak “Efsuncu Baba”yı kötü bulmadım; ama herkese kolayca önereceğim kadar güçlü de bulmadım. Dönem atmosferi, mizahı ve eleştirel yönü sayesinde okunmaya değer bir eser olduğunu düşünüyorum; ancak akıcı ve sürükleyici bir roman arayan biri için biraz basit kalabilir. Bu yüzden benim puanım 10 üzerinden 6 olur. Edebî ve toplumsal yönü güçlü, fakat okuma zevki bakımından bende orta karar bir etki bırakan bir roman oldu.
·
200 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.