Kendim için yazdım.Spoiler içeriyor isterseniz okumayın.
Bireyin kendine özgü düşünce, anlayış, davranış ve sevme tarzı kendisi dışında başka hiçbir birey tarafından değiştirilemez. Karakterlerden nefis düşkünü, neme lazımcı Besim bey hariç genelinin yaptığı "Ben seni gördüğüm şu veya bu şekilde seviyorum. O yüzden sende benim gördüğüm gibi ol ve öyle kal." demekti. Bu da söylenen kişiye ip takıp oynatmaya çalışmak gibi birşeye benziyordu. Zavallı Samim çocuğu yaşındaki kızda annesini görüp (artık ne çeşit bir sevgiyse) hayatının yönü annesininki gibi olmasın diye çırpındıkça battı. Oysa ki baskının neler getirebileceginden bihaber de değildi. Toplum baskısı ifadesindeki toplumdan biri olduğunu her tavrı ve sözüyle ziyadesiyle kanıtladı da Meral'e aşk adı altında.
Sözlükteki anlam bakımından insan ruhunda en ağır vaka olan psikolojiyi beden diliyle anlamaya yeteceğini düşünmesi başlı başına hata olsa da, en azından kendine has karakter-eylem çözümlemelerini okumak hoştu. Bununla birlikte eğitim sistemi hakkındaki önerileri şahsıma hitap etti. Yalnızlaşmanın oluşum süreci hakkındaki teorisine ise tamamen katılıyorum, ancak; yalnızlık da olmasa bir zaman sonra nefes alamayacağıma da; Haruki MURAKAMİ'nin 1Q84 1. Kitap syf:169 daki "Açıklamaya gerek yok ama hiçbir dünyada ütopya diye bir şey var olamaz.Simya ve sonsuz hareketin asla var olamaması gibi." sözlerine inandığım gibi inanıyorum. Romanın ekseriyetle karamsar olan havası, Samim'in bu ütopik simeranya hayalleri ile yoğunluğunu daha fazla arttırıyordu sanki. (Belki de bana öyle geldi. Bilmiyorum) Ayrıca; böyle aydınlık, özgürlük ve mutluluk dolu ütopyaları düşleyenlerin; gerçeğin acı karanlığında naçar yaşadıklarına emin oluyorum bu tarz karakterlerle karşılaştığım kitaplarda. Anlatmak istediklerini anlamışsam ne ala anlayamadıysam da vardır diyorum yürünecek yolum daha o gün gelene kadar. Şahsen anlatımı gerçekten beğendiğim kitaplar arasında yerini aldı bile.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.