Yunan'ın bana her türlü numarayı öğrettiği Londra'da yaşarken, zenginlerin kültürlü olduklarını sanmakla ne kadar aptallık ettiğimi düşündüm. Artık şunu biliyorum ki, zengin kişi sadece kültürü kullanıyor, kendini onunla tıka basa dolduruyor ama insan bunu ancak çok sonra ve yüksek bir bedel ödeyerek öğreniyor. Neyi mi? Kültürlülüğün, bir insanın ya da bir halkın mutlu olma kabiliyetinden ibaret olduğunu.
Bir yerde bir adaletsizlik ortadan kaldırıldığında yerine yenisi geliyordu. Ayrıca şöyle bir durum da vardı ki ben bir kadındım, güzeldim ve gözüm güneşin parladığı yerdeydi. Söylesene, bu suç mu? Var olan kötünün yerine başka şekilde kötü olan bir şey koyabildikleri sürece her şeyin iyi olacağına söz vererek geçimini sağlayan devrimciler beni bu yüzden küçümseyebilirler.