·724 syf.····Okunma: 10 Mart 2026 22:12 ne zaman başladım bu kelimeleri üst üste yığmaya hatırlamıyorum aslında turgut özben de hatır sayılmazdı oysa trenlerden bahseden her adam biraz yorgundur herhalde sayfaların arasında kaybolurken selim ışık’ın omuzlarına binen o devasa yükü kendi sırtımda hissettim sonra dedim ki kendime bak işte tutunamamak dedikleri şey tam da bu durakta bekleyip de hiç gelmeyecek olan o hayali otobüse bilet kesmek gibi bir şey ansiklopedik maddelerin ruhsuzluğuyla dalga geçen koca bir hayatın provası sanki bu kitap ironi dediğin nedir ki acının makyaj yapmış hali değil mi hem de en ağırından hani şu meşhur olric meselesi var ya efendimiz diye başlayan cümlelerin sonu hep uçuruma çıkıyor aslında herkes biraz kelimelerin oyuncağı olmuş o kalabalıklar içinde tek başına kalmanın kitabını yazmış üstat ama biz hala sayfaları çevirirken hangimiz daha çok tutunamadık diye yarışıyoruz sanki olimpiyat madalyası vereceklermiş gibi oysa sadece bir iç döküş bu yarım kalmışlıkların ve bitmeyen iç seslerin gürültüsüyle sarmalanmış sessiz bir çığlık.