Yaşlı bir adamın, yalnız hatta yapayalnız hikâyesini anlatıyor. O kadar yalnız ki karşıda oturan komşularının pencerelerinin ve perdelerinin kapalı olmasına dayanamıyor. Uzun yaşıyor; ondan önce ölen eşine, dostlarına sitem ediyor. Bir sinekle, bir kuşla sohbet etmeye bile razı. Keşke birileri onu dinlese istiyor. Ama artık hayat ve hayatın enerji dolu aksiyonları onu dışlıyor.
Bazen ölüp kurtulmak istiyor, bazen de hayata yeniden başlayabilmek. Okurken yer yer sıkıcı olduğunu düşündüğüm bu kitabı bitirdiğimde, yaşlı insanların hayatımızdaki yerini düşündüm.
Yaşlı adam “Tek yalnız ben değilim” derken, yıllardır evli olan ama konuşacak bir şeyleri kalmamış çiftlerden de söz ediyor mesela.
“Evet,” dedim, “bu doğru.”
Tuz, karabiber, çay ekseninde geçen uzun ve sessiz yıllar…
Aynı masada oturup birbirine söyleyecek sözü kalmayan insanlar…
Tek yalnız ben değilim.İsmi çok güzel.
Kısa ve basit bir kitap.
Daha başka yazılabilirdi belki ama ben ona çok anlamlar yükledim. Her bir cümleyi anlamaya çalıştım.
Sonuç olarak;
Okunur.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.