Denizci ve onu korumaya yemin etmiş bir asker.
Ama denizci aslında çocuktu.Anne ise bütün zorluklara karşı nöbet tutan bir asker gibi.
Fakat bu asker…Kurşundan. Biraz yalnız biraz kırılgan. Çoğu zaman da savunmasız.
Denizci büyüdüğünde…Umarım öfkesini annesine yöneltmez.
Çünkü o asker çoğu zaman babanın bıraktığı boşlukları doldurmaya çalıştı.Sorumluluklardan kaçılan yerleri kendi varlığıyla kapattı.
Biraz kendinden vererek, çokça yorularak,
bazen de fark edilmeden tükenerek.
Sonra şunu düşündüm…Bu aslında sadece bir annenin hikâyesi değil.Dünyanın neresinde olursa olsun,çocuklarını korumaya çalışan annelerin hikâyesi.
Sessizce nöbet tutan,görünmeyen savaşlar veren,ama yine de sevgiden vazgeçmeyen annelerin.Belki de bu yüzden bu kitap bana sadece bir hikâye gibi gelmedi.Sanki birçok annenin içinde taşıdığı ama pek dile gelmeyen o yük…
·
33 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
ŞİİR KAŞİFİ
Gönderi Sahibi
Ben de 15 aylık bir kız çocuğunun annesiyim. Askerin düştüğü yerlerde ben de birçok kez düştüm. Hele o bataklıktaki çırpınışları… Onu yaşamayanın da, sadece okuyanın da tam olarak bilmesi mümkün değil