ŞİİR KAŞİFİ
@zmuff
Evrende her varlığın yaratılma gayesi vardır. Hayatı anlamlı kılan ise bu gayenin farkına varıp bu uğurda çaba sarf etmektir. Benimde seçimlik gayem şiir kaşifliği
Adana
22 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Olganın biricik torunu…
Adını bile esirgedi bizlerden. Şimdi yaşıyor musun, hayatı nasıl deneyimliyorsun bilmek ve seninle konuşmak isterdim. Eğer yaşıyorsan, bu yıl 50 yaşına basmış olacaksın. Babanın izini sürmek için Türkiye’ye geldin mi acaba? Büyük ihtimalle geldin; belki de burada yeni bir sayfa açtın kendine.
İsmini bile bilmediğim birine hitap ederek yazmak ne zormuş. Ama senin hayatın da bilinmezlikler üzerine örülmüştü zaten. İçtenlikle sormak istiyorum: Nasılsın? Amerika dönüşü Olga’yı yine o koltuğunda bulabildin mi? Ve önlüklerinizi takıp nesillerdir süregelen o keki birlikte yaptınız mı?
Anneannenin kitabı bana çok şey kattı. Tam da kendi içimde sorguladığım soruların arasına düşen bir cevap gibiydi. Sayfaları okurken sadece bir anneannenin torununa seslenişini değil; pişmanlığı, sevgiyi, suskunluğu, kaçışı ve insanın kendine karşı dürüst olma çabasını da hissettim.
Bazı kitaplar bittiğinde kapanır; bazılarıysa insanın içinde yaşamaya devam eder. Yüreğinin Götürdüğü Yere Git benim için ikinci türden bir kitap oldu.
Kendini bilmeden savaşma
İnsan kendi hakkında bir düşünceye sahip değilken bir düşünce uğruna savaşmak yapılabilecek en tehlikeli şeylerden biridir
Ahh canım Snellman…
İdeallerine sımsıkı sarılmış, onları yalnızca savunmakla kalmayıp yaşatmayı da başarmışsın; hem de yüzyıllar öncesinde. Kendi halkına tuttuğun ışık, bugün benim içimde de kolay kolay sönmeyecek bir meşale yaktı.
Şimdi kendi kendime soruyorum: Ben de senin gibi çevremdekileri bu uyanışa çağırıp “Kaderimize terk edilmeyelim, artık uyanalım.” diyebilir miyim? Umarım bir gün bunu gerçekten diyebilirim.
Seni yüz yüze tanımayı, seninle uzun uzun sohbet etmeyi isterdim. Büyük ihtimalle bize şöyle derdin:
“Gençsiniz ve karamsarsınız; bu kabul edilebilir bir durum değil.”
Kitabı okurken yürüdüğüm sokaklara farklı gözlerle bakmaya başladım. Düzensiz, çarpık, yıkılmış kaldırımlara tahammül edemez oldum. Çünkü insan bir kez bilinçle bakınca şunu hissediyor:
“Biz bunu hak etmiyoruz.”
Gerçekten hak etmiyoruz.
