ŞİİR KAŞİFİ
@zmuff
Evrende her varlığın yaratılma gayesi vardır. Hayatı anlamlı kılan ise bu gayenin farkına varıp bu uğurda çaba sarf etmektir. Benimde seçimlik gayem şiir kaşifliği
Adana
22 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Olganın biricik torunu…
Adını bile esirgedi bizlerden. Şimdi yaşıyor musun, hayatı nasıl deneyimliyorsun bilmek ve seninle konuşmak isterdim. Eğer yaşıyorsan, bu yıl 50 yaşına basmış olacaksın. Babanın izini sürmek için Türkiye’ye geldin mi acaba? Büyük ihtimalle geldin; belki de burada yeni bir sayfa açtın kendine.
İsmini bile bilmediğim birine hitap ederek yazmak ne zormuş. Ama senin hayatın da bilinmezlikler üzerine örülmüştü zaten. İçtenlikle sormak istiyorum: Nasılsın? Amerika dönüşü Olga’yı yine o koltuğunda bulabildin mi? Ve önlüklerinizi takıp nesillerdir süregelen o keki birlikte yaptınız mı?
Anneannenin kitabı bana çok şey kattı. Tam da kendi içimde sorguladığım soruların arasına düşen bir cevap gibiydi. Sayfaları okurken sadece bir anneannenin torununa seslenişini değil; pişmanlığı, sevgiyi, suskunluğu, kaçışı ve insanın kendine karşı dürüst olma çabasını da hissettim.
Bazı kitaplar bittiğinde kapanır; bazılarıysa insanın içinde yaşamaya devam eder. Yüreğinin Götürdüğü Yere Git benim için ikinci türden bir kitap oldu.
Ahh canım Snellman…
İdeallerine sımsıkı sarılmış, onları yalnızca savunmakla kalmayıp yaşatmayı da başarmışsın; hem de yüzyıllar öncesinde. Kendi halkına tuttuğun ışık, bugün benim içimde de kolay kolay sönmeyecek bir meşale yaktı.
Şimdi kendi kendime soruyorum: Ben de senin gibi çevremdekileri bu uyanışa çağırıp “Kaderimize terk edilmeyelim, artık uyanalım.” diyebilir miyim? Umarım bir gün bunu gerçekten diyebilirim.
Seni yüz yüze tanımayı, seninle uzun uzun sohbet etmeyi isterdim. Büyük ihtimalle bize şöyle derdin:
“Gençsiniz ve karamsarsınız; bu kabul edilebilir bir durum değil.”
Kitabı okurken yürüdüğüm sokaklara farklı gözlerle bakmaya başladım. Düzensiz, çarpık, yıkılmış kaldırımlara tahammül edemez oldum. Çünkü insan bir kez bilinçle bakınca şunu hissediyor:
“Biz bunu hak etmiyoruz.”
Gerçekten hak etmiyoruz.
Yaradılışımızı ve yaratılışın işleyişini merak eden biri olarak bu kitabı büyük bir ilgi ve hayranlıkla okudum. Okurken bana bambaşka perspektifler kazandırdı. Zaman zaman kendimi bir bilimkurgu evreninin içinde hissettim ama aslında keşfettiğim şey kendi beynimizin sınırları ve belki de sınırsızlığıydı.
Bazı bölümleri heyecanla hızlıca geçtiğimi ve her şeye rağmen tam idrak edemediğim yerler olduğunu hissediyorum. Belki de bu yüzden kitabı her 10 yılda bir yeniden okumaya karar verdim. Çünkü inanıyorum ki yıllar geçtikçe değişen sadece bilgi değil, insanın bakışı ve idraki de oluyor.
Werner Heisenberg’in şu sözü kitabın bende bıraktığı hissi çok güzel özetliyor:
“Doğa bilimleri bardağından içilen ilk yudum insanı ateist yapar; ama bardağın dibinde Tanrı sizi beklemektedir.”
Kitabın özellikle bilinç üzerine düşündüren son kısmı, insanı ister istemez varoluşu, kendini ve içindeki ilahi sırları sorgulamaya götürüyor.
İyi ki okumuşum
Kitabın henüz yarısındayım. Ancak kurgu içinde tekrar eden, Nora Seed’in farklı olasılık hayatlara gidip orada kalıp kalmamaya karar verme döngüsü beni düşündürdü. Evet, hayattaki seçimlerimiz mutluluğumuzu ya da mutsuzluğumuzu etkileyebilir; fakat asıl belirleyici olan, bu seçimlere nasıl tepki verdiğimizdir. Bazen “yanlış” dediğimiz seçimler bile insana öyle derin dersler kazandırır ki, birçok doğruya bedel olabilir.
Nora’nın ise bu varsayımsal hayatları çoğunlukla dışarıdan aldığı tepkilerle değerlendirmesi, bana göre hayatın anlamını kavrama noktasında bir eksiklik barındırıyor. Çünkü bir hayatın değeri, yalnızca nasıl göründüğüyle değil; o hayatın içinde insanın nasıl var olduğuyla, neye dönüştüğüyle ölçülür.
Denizci ve onu korumaya yemin etmiş bir asker.
Ama denizci aslında çocuktu.Anne ise bütün zorluklara karşı nöbet tutan bir asker gibi.
Fakat bu asker…Kurşundan. Biraz yalnız biraz kırılgan. Çoğu zaman da savunmasız.
Denizci büyüdüğünde…Umarım öfkesini annesine yöneltmez.
Çünkü o asker çoğu zaman babanın bıraktığı boşlukları doldurmaya çalıştı.Sorumluluklardan kaçılan yerleri kendi varlığıyla kapattı.
Biraz kendinden vererek, çokça yorularak,
bazen de fark edilmeden tükenerek.
Sonra şunu düşündüm…Bu aslında sadece bir annenin hikâyesi değil.Dünyanın neresinde olursa olsun,çocuklarını korumaya çalışan annelerin hikâyesi.
Sessizce nöbet tutan,görünmeyen savaşlar veren,ama yine de sevgiden vazgeçmeyen annelerin.Belki de bu yüzden bu kitap bana sadece bir hikâye gibi gelmedi.Sanki birçok annenin içinde taşıdığı ama pek dile gelmeyen o yük…
