Allah’ım, bu Mümtaz’ı okurken Babalar ve oğullardaki Bazarow karışımdaydı sanki
Huzur, çok yoran bir kitaptı, fakat çok farklı bir kurgusu vardı.
Özellikle kitabın sonlarına doğru Saatleri Ayarlama Enstitüsündeki bazı enstantanelerin temellerini de bulabiliyorsunuz. Dil ve anlatım tekniği bakımından bildiğimiz Ahmet Hamdi tarzına benzese de biraz ham koktuğu da bir gerçek. Bir bölüme başladığınızda takip ettiğiniz düşünce bir anda çok alakasız bir noktaya gidebilecek kadar geniş ya da dağınık diyebilirim.
İkinci Dünya Savaşının gölgesinde yeni yeni yeşermeye çalışan genç Cumhuriyetin bir halkı nasıl etkilediğinden tutun da, dönem insanının beşeri ilişkilerine kadar çok geniş bir yelpazede kurgulanmış farklı bir hikaye.
Öğrendiğime göre Ahmet Hamdi nazım kokan nesirlerini okurun dura dura, düşünerek okumasını istermiş. Bu beklentiyi kitabın her satırında bulabiliyorsunuz. Çünkü cümlelerinin üzerinde düşünmeden asla geçemiyorsunuz. Dolayısıyla açık bir zihinle ve uzun vadede okunması halinde fazlasıyla lezzet almanız muhtemeldir.
Mümtaz ve Nuran’ın hikayesi, herkesin bulmaya uğraştığı -huzurun- aslında dışsal sebeplerden çok içsel dengelere bağlı olduğunu çok net anlatıyor aslında.
Kitabı okuma zevki yüksek sıkı okurlara tavsiye edebilirim ancak okuma alışkanlığı olmayanlar için hem anlaşılmaz hem de yorucu bir deneyim olacağı için pek de önermem.
Yine de şansını denemek isteyenlere sabırlı olmalarını tavsiye edebilirim
İyi ki kitaplar var.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.