Murat Menteş’in kelimelerden inşa ettiği, her katında ayrı bir numaranın döndüğü koca bir illüzyon sahnesi.
Sayfaları çevirdikçe sanki o lüks kamaraların içinden geçmiyoruz da, yazarın zihnindeki o pırıltılı ama bir o kadar da tekinsiz labirentte kayboluyoruz. Menteş öyle bir adam ki, dili alıp bir hamur gibi yoğuruyor; cümleleri bazen bir tokat gibi suratına iniyor, bazen de bir sihirbazın el çabukluğuyla seni hiç beklemediğin bir hakikatin tam ortasına bırakıveriyor. O meşhur buz dağına çarpma hadisesi burada sadece bir dekor; asıl mesele, o asla batmaz denen kibrimizin, o şatafatlı egolarımızın o sert gerçekliğe toslayıp tuzla buz olması.
Karakterlerin her biri sanki birer felsefe dersinden fırlamış ama üzerine en fiyakalı takım elbiseleri çekmiş gibi; hem çok uçtalar hem de içlerindeki o zavallılıkla aslında tam da bizler gibiler. Ölümün o buz gibi nefesi ensedeyken bile insanın o bitmek bilmeyen hırsları, aşkları ve intikam peşinde koşması aslında ne kadar absürt bir durum. Yazar resmen bizimle kafa buluyor, "Bakın" diyor, "bu gemi batıyor ama siz hala gümüş kaşıkların parıltısındasınız."
Okurken o hız kesmeyen tempoda nefes nefese kalıyorsun, metaforlar havada uçuşuyor ve sen o edebi fırtınanın içinde hem savruluyor hem de o kaosun içindeki o muazzam estetiğe, o ince zekaya hayran kalıyorsun.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.