Helen Garner’ın Misafir Odası kitabı, kanser tedavisi gören bir kadının üç haftalık alternatif bir iyileşme programı için arkadaşının evine yerleşmesiyle başlıyor. Bu program, tıbben kesin bir çözüm sunmuyor; daha çok umut vaat eden bir süreç. Hastanın da bunun gerçek bir çare olmadığını hissettiğini düşünüyorum. Yine de yaşama isteği o kadar güçlü ki, belki bir gün, belki bir an daha fazla yaşayabilmek için bu yolculuğa tutunuyor.
Diğer tarafta ise ona destek olmaya çalışan arkadaşları ve akrabaları var. Sağlıklı birinin, ölümün gölgesinde yaşayan birinin umudunu tam anlamıyla kavraması çok zor. Onlar da bu süreçte yıpranıyor, sabırları tükeniyor ve zaman zaman kırıcı olabiliyorlar. Çünkü ölümün bu kadar yakın olduğu birine destek olmak, en az hasta olmak kadar zor.
Garner, bu karmaşık duyguları sade ve gözlemci bir dille aktarıyor. Olayları dramatize etmeden, sanki bir anı defterinden okuyormuşuz gibi anlatıyor. Bu sadelik kitabı hem samimi hem de zaman zaman rahatsız edici derecede gerçek kılıyor.
Kitabın sonu belirgin bir kapanış sunmuyor; hikâye sanki bir anda kesiliyor. İlk anda eksik bir final gibi hissettirse de belki de hayatın kendisi böyle. Bazı hikâyeler tamamlanmıyor; sadece bir noktada bırakılıyoruz.
Genel olarak Misafir Odası, ölümle yüzleşen bir insanın umuda tutunma çabasını ve ona eşlik edenlerin yaşadığı duygusal karmaşayı çok gerçek, sade ama sarsıcı bir şekilde anlatıyor. Ne tamamen çok sevdim ne de sevmedim diyebileceğim bir kitap… Ama okurken düşündüren, insanın içine dokunan bir tarafı kesinlikle var. 
Misafir Odası
Misafir Odası
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.