Bir Tren Penceresinden Geçen Hayat
Bu romanı okurken hissettiğim duygu bir tren yolculuğuna benziyordu. Tren bir istasyona yaklaşırken yavaşlar. Rayların kenarında evler görünür. Camlardan içeriye kısa kısa hayatlar sızar: bir çocuk odasında oynar, biri çamaşır asar, bir adam televizyon karşısında oturur, bir çift mutfakta konuşur. Tren geçip gider. O hayatların hiçbirine gerçekten dahil olmayız. Ama bir anlığına hepsine tanıklık ederiz.
Bu roman da böyle.
Ana karakterin hayatına sanki bir tren penceresinden bakar gibi giriyoruz. Ne çocukluğunu gerçekten biliyoruz, ne de geleceğini. Sadece hayatının ortasından bir kesiti görüyoruz: annesiyle kuramadığı bağ, sevgilisiyle belirsiz ilişkisi, yaşlı ev sahibiyle paylaştığı sessiz ev ve iç dünyasında dolaşan tuhaf yalnızlık.
Romanın en dikkat çekici yönlerinden biri, ana karakterin küçük hırsızlıkları. Fakat bu hırsızlıklar suçtan çok bir duyguya benziyor. Sanki karakter, insanlarla kuramadığı bağları nesneler aracılığıyla saklamaya çalışıyor. İnsanlar geçici ama nesneler kalıcı. Çaldığı şeyler birer eşya değil, birer hatıra gibi duruyor.
Bu yalnız ve dağınık iç dünyanın içinde romanın en sıcak figürü yaşlı ev sahibi kadın. Kedileriyle yaşayan bu kadın genç karaktere öğütler veren bir öğretmen gibi değil. Onu düzeltmeye ya da değiştirmeye çalışmıyor. Sadece varlığıyla başka bir yaşam biçiminin mümkün olduğunu gösteriyor. Bu yüzden ilişkileri bir anne-kız ilişkisinden çok, sessiz bir bilgelik gibi hissediliyor.
Romanın dili de bu duyguyla uyumlu: sade, gösterişsiz ve neredeyse gündelik. Büyük metaforlar ya da dramatik patlamalar yok. Yazar okuru etkilemeye çalışmıyor; sadece karakterin hayatının içinden küçük anları gösteriyor.
Bu yüzden kitap büyük bir aydınlanma yaratmıyor. Okuru dehşete düşüren bir kırılma da yok. Ama yine de geride temiz bir duygu bırakıyor. Sanki bir yabancının günlüğünden tek bir sayfa okumuşuz gibi. O sayfada çok büyük olaylar yoktur ama yine de bir insanın hayatına kısa bir süreliğine dokunmuş oluruz.
Belki de bu romanın güzelliği tam olarak burada:
Bize bir hayatın tamamını anlatmıyor.
Sadece camdan geçen o kısa görüntüyü gösteriyor.
Ve tren yoluna devam ediyor.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.