Yusuf ve Şefika, kalabalıktan uzak, sessiz ve sakin bir yerde kamp yapmak için yola çıkar. Yer ararken karşılaştıkları birkaç genç onlara dünyada bir pandeminin başladığını ve yakında sokağa çıkma yasağı ilan edileceğini söyler. Şefika bu haberi duyunca huzursuz olur, ama Yusuf bunu çok ciddiye almaz.
Sonunda uygun bir kamp yeri bulup birkaç gün doğanın içinde kalırlar. Dönmeye karar verdikleri gün ise yolda bir çiftlik görürler. Meraklarına yenilip oraya uğrarlar ve çiftliğin yaşlı sahibi Hasan’la tanışırlar. Hasan’ın yanında çalışan Meliha ve Şirin de oradadır. Hasan onları içeri davet eder. Ancak pandemi yüzünden yollar kapanınca Yusuf ve Şefika kendilerini bir anda bu çiftlikte mahsur kalmış halde bulurlar.
İlk başta her şey sakin görünse de geceleri çiftlikte tuhaf bir atmosfer olduğunu fark etmeye başlarlar. Özellikle ahırdan gelen garip sesler ve gizli saklı hareketler Yusuf’un dikkatini çeker. Merakı giderek büyür ve bir gece bu işin peşine düşer. Ahırda dönen şeyin ne olduğunu öğrenmek ister…
Mandıra kitabını okumaya başladığımda beni böyle bir hikâyenin beklediğini hiç düşünmemiştim. Başlarda oldukça sakin ilerleyen bir anlatım var. Hatta bir noktada “Acaba kitap böyle mi devam edecek?” diye düşünmeden edemedim. Ama sayfalar ilerledikçe gerilim ve merak giderek artıyor. Özellikle sonlara doğru hikâye öyle bir ivme kazanıyor ki, “Şimdi ne olacak?” diye sayfaları hızla çevirmeye başlıyorsunuz.
Finali ise beni gerçekten şaşırttı. Hem beklemediğim bir yere bağlandı hem de içimde “Yok artık, böyle olmamalıydı…” duygusunu bıraktı. Tam da kitabı kapattıktan sonra insanı düşünmeye iten türden bir sondu.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.