Bayılarak okuduğum bir bilim kurgu daha !!!
Kitapta geçen “itfaiyeciler” kavramı alıştığımız anlamda değil. Onlar yangın söndürmüyorlar, aksine kitapları yakıyorlar. Çünkü bu sistemde kitaplar tehlikeli, yasak… Düşünmek, sorgulamak, bilgi sahibi olmak istemeyen bir toplum yaratılmış. İnsanlar ekranlarla yaşıyor, yüzeysel muhabbetler ve boş eğlencelerle oyalanıyorlar. Ve işin en korkunç yanı: Kimse bundan şikayetçi değil.
Ana karakterimiz Montag, başlarda bu düzenin bir parçası. Görevini sorgulamadan yapan bir itfaiyeci. Ta ki hayatına Clarisse adında genç ve farklı bir kız girene kadar. Clarisse, Montag’ın beynine bir kıvılcım yakıyor. “Sen mutlu musun?” diye soruyor mesela… Bu küçücük soruyla birlikte Montag’ın dünyası altüst oluyor. Kitaplara, düşüncelere, geçmişe dair merakı başlıyor ve bu da onun sistemle çatışmasına neden oluyor. Kitabın ilerleyen bölümlerinde Montag’ın içsel çatışmaları, kaçışı, hayatta kalma mücadelesi ve kitapların hâlâ yaşadığı bir yer arayışı beni gerçekten etkiledi. Özellikle doğaya kaçtığı ve diğer kitap insanlarıyla tanıştığı kısımlar umut vericiydi. Bu distopik karanlıkta bile bilginin bir yerlerde korunduğunu bilmek insanı hem duygulandırıyor hem de ilham veriyor.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.