Bu, mənim oxuyub bitirdiyim ilk modern klassik əsərdir. Kitab, nəşriyyatdan asılı olaraq təxminən 55-60 səhifəlik kiçik bir həcmə malik olsa da, çatdırmaq istədiyi əsas alt mətn olduqca dərin və düşündürücüdür.
Əsərdə məni ən çox təsirləndirən məqam heçliyin insan üzərində buraxdığı mənfi izlər oldu. Hər hansı bir hadisənin 'yaxşı' və ya 'pis' olması müəyyən bir məna kəsb etdiyi halda, heçlik hissi insan bədəni ilə ruhu arasındakı bağın qopmasına gətirib çıxara bilir. Dünyada məchulluğu dadmamış birinə bu fikir bəlkə də o qədər aydın və düşündürücü gəlməyə bilər, lakin heçliyin nə olduğunu bilən biri üçün bu yükü anlamaq heç də çətin olmayacaqdır.
İkinci olaraq, beynin gücü məni çox heyran etdi. Hər zaman, beynin sərhədlərini bizim özümüzün təyin etdiyinə inanmışam. Mənim üçün kainatın ən böyük möcüzəsi insan, insanın ən böyük möcüzəsi isə onun beynidir. Bəlkə də beynin heç bir sərhədi yoxdur və o, sonsuzdur. Lakin insanın ruhu ilə bədəni arasındakı bağın bir həddi var; biz bu həddi aşdıqda ruh sağlamlığımızı itirə bilərik. Bu kitab məhz həmin fikrin zahiri bir nümunəsidir. Zweig bizə sübut edir ki, insan ən böyük xilasını da, ən qorxulu həbsxanasını da öz beyninin içində daşıyır.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.