Bir İntihar Çok Ölüm Bu kitap sadece Acibe’nin sırtındaki kamburu değil, koca bir toplumun ruhundaki hörgücü anlatıyor. Fizikî bir kusurun, sayısız ahlakî kusurdan daha çirkin görülmesi ise trajik bir son doğuruyor: görünen yok ediliyor, görünmeyen ise saklanmaya devam ediyor.
Bu hikâyede kimse kimseyi görmüyor değil; aslında herkes her şeyin farkında. Fakat görmek sorumluluk gerektirir. İnsan görmezden gelmeyi her zaman daha kolay bulmuştur . Acibe’nin kamburu da biraz böyle büyüyor: herkesin farkında olduğu ama kimsenin sırtlanmak istemediği bir yük gibi.
Onca sene herkesin kendi içindeki sırra vakıf olduğu, kimsenin gerçekten kimseye yönelmediği bir hayat yaşanmış. Herkes kendi derdine, kendi nefsine odaklanmış. Böyle bir bencillik içinde zaten bir aile! aynı çatı altında sığamazdı. Çünkü aile yalnızca bir ev paylaşmak değil, birbirinin yükünü taşıyabilmektir. ve her kadın anne olmamalı. Bu kutsî vazife sadece doğurmakla değil, merhametle taşınabilecek bir ehliyet ister.
Kitabı okurken yüreğim gerçekten sancıdı. Sanki Acibe ölürken sırtı düzleşti de o kamburu benim içime bıraktı. Rabbim böyle bir yükü ne içimize ne de dışımıza nasip etmesin.
Amaaaaa Acibe’nin annesine yaptığı son kıyak içime su serpip kinimi soğuttu.
Peki Acibe ölerek intikamını mı aldı, yoksa artık dayanacak gücü mü kalmamıştı?
Esra Kahya
·
180 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
