Benim Hüzünlü Orospularım: Bir 'Nobel' Paçavrası ve Okuduğum En Kötü Kitaplardan Biri
"Bu kitap edebiyat adına yazılmış bir paçavra."
Merhaba kitap dostları! Bugün, 1982 Nobel Edebiyat Ödüllü, efsanevi yazar Gabriel García Márquez'in "Benim Hüzünlü Orospularım" adlı kitabını dürüstçe konuşacağım. Bu inceleme, bir övgü değil, bir hayal kırıklığı ve bir uyarıdır.
Yazar ve Kitap Hakkında Kısa Bilgi:
Gabriel García Márquez, "Yüzyıllık Yalnızlık" ve "Kolera Günlerinde Aşk" gibi başyapıtların yazarı, büyülü gerçekçilik akımının en önemli ismidir . 2004'te yayımlanan bu kitap, yazarın son romanıdır . 90 yaşındaki yaşlı bir gazetecinin, kendine 14 yaşında bir bakireyle "çılgınca bir aşk gecesi" armağan etmek istemesiyle başlayan hikayeyi anlatır . Ancak benim için bu hikaye, bir başyapıt değil, iğrenç bir deneyimdi.
Neden Beğenmedim, Neden İğrenç Buldum? (Net ve Sert Eleştiriler)
1. Pedofiliyi Destekler Gibi Bir Üslup: Kınıyorum!
Kitabın temel sorunu bu. 90 yaşındaki bir adamın 14 yaşında bir kıza duyduğu "aşk" anlatılıyor. Yazarın bunu meşrulaştıran, hatta yücelten bir dili var. Okurken sürekli iğrendim ve rahatsız oldum. Bir edebiyat eseri bunu nasıl normalleştirebilir, anlamıyorum.
2. Edebi Unsur Yok, Sadece Cinsellik, Pedofili ve Yaşlılık:
Kitap boyunca aradım ama hiçbir edebî unsur bulamadım. Olay örgüsü, hikaye anlatımı, biçem... Her şey tamamen kusurlu. Kitap, sadece cinsellik, pedofili ve biraz da yaşlılık bunalımı serpiştirilmiş boş bir metin. Kendisini okutmayı başaramıyor, hiç merak uyandırmıyor.
3. En Kötülerden Biri.
Okuma deneyimim az değil. Bu kitap, okuduğum en kötü kitaplar listesinde açık ara zirvede. Hiç beğenmedim, bir türlü sarmadı, derinlik var mı yok mu anlamadım bile. Ama olan derinlik de muhtemelen pedofiliyi meşrulaştırma derinliğidir.
Kitapta Yakaladığım ve Kayda Geçirdiğim Birkaç Kavram (Olumlu Yanlar):
Kitabı beğenmesem de, bazı spesifik noktalar ilgimi çekti ve not aldım. Bu kavramlar, kitabın içinde boğulmaktan kurtarabildiğim nadir anlardı:
- "İnsan gerçekte olduğu değil, hissettiği yaştadır." Yaşlı karakterin kendini genç hissetmesi üzerine güzel bir tespit .
- "Uyuyan bir kadının vücudunu seyretmenin inanılmaz zevki..." Cinsellik olmadan da bir kadın bedeninden haz alınabileceği fikri .
- "Yaşayabilecekken yaşanmamış tüm aşkların sıkıntısı..." Kaybettiğimiz insanların ruhlarının uzakta olduğunu düşünmenin verdiği içsel huzur .
Ama bu birkaç cümle, kitabın genel iğrençliğini ve kusurunu asla kurtarmıyor.
Net ve Dürüst Puan:
Okuduğum en kötü kitaplardan biri, pedofiliyi normalleştiren bir dil, kusurlu kurgu, sıfır edebi zevk... 0/10. (Vermek bile fazla.)
Son Söz: Bu kitap, Márquez'in büyüklüğüne gölge düşüren, okunmaması gereken bir eser. Eğer yazarı merak ediyorsanız, "Yüzyıllık Yalnızlık" veya "Kırmızı Pazartesi" okuyun . Bu kitaptan uzak durun. Ben okuduğum için pişmanım, içiniz rahat okumayın.
Peki ya siz?
Bu kitabı okuyan varsa, benim gibi iğrendi mi, yoksa farklı bir şey mi gördü?
Bir kitap, ahlaki sınırları aştığında hâlâ "sanat" sayılabilir mi?
Benim yakaladığım o birkaç kavram, sizce kitabı kurtarmaya yeter mi?
Dürüst yorumlarınızı merakla bekliyorum! Bu kitabı savunacak olan varsa, gelsin buysun!
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.