“Bekle Beni”yi okurken insan sadece bir hikâyeye değil, bir dönemin ağır nefesine de dokunuyor. Üstad Livaneli yine kendine özgü o sakin ama derin diliyle anlatıyor; kelimeler bağırmıyor ama içten içe insanı sarsıyor.
Roman ilerledikçe 12 Eylül’ün insanların hayatında nasıl izler bıraktığını görüyorsun. Büyük olaylardan çok, küçük kırılmalar anlatılıyor: susmak zorunda kalan insanlar, yarım kalan hayatlar, içe atılmış korkular… Bazen bir cümle yetiyor insanın boğazını düğümlemeye.
Bazı bölümleri iki kez okudum ki bu çok normal. Çünkü Livaneli’nin cümleleri hızlı geçilecek türden değil; durup derin derin sindirmek gerekiyor. Hikâye büyük sürprizlere değil, duygulara yaslanıyor. Ve belki de en çarpıcı yanı şu: karakterler kahraman değil, sadece o dönemin içinde sıkışmış insanlar.
Kısacası “Bekle Beni”, gürültülü bir roman değil. Ama sessizliğiyle çok şey söyleyen, okuru düşünmeye zorlayan bir kitap.Kitabı bitirdiğinde geriye büyük bir hikâyeden çok, insanın içinde kalan ağır bir his kalıyor....
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.