Küçük bir gecekondu… Yoksul bir hayat…
Yatağa düşmüş bir baba, bir anne, bir erkek kardeş ve de Canfeza… Babasının borçlarını ödemek için çalışmak zorunda. Borçlar boyunun çok üzerinde ve daha da zoru, bir oto yıkama ya da araba tamircisi olarak anılan ama illegal işlerin yürütüldüğü bir yerde çalışmak zorunda olmasıydı. Gündüz burada akşam ise dokuzda gidip gece bire kadar İstanbul’un iyi bir yerinde kafede çalışıyordu. En basit ifadeyle fala bakıyordu. Gündüz araba yıkıyor, gece ise insan okuyordu.
Sonsuzluğun canı, gökyüzünün ruhu anlamındaki Canfeza’ya ben de kitap boyu Zeze demeyi seçtim. Çünkü benim de çok sevdiğim bir hitap karakteridir.
Yaşadıkları mahalleyi resmetsek yoksulluğa ait ne detay varsa hepsini çizmemiz gerekirdi sanırım. Bir de genç yaşta yitip giden gençleri… Diğer yandan yasa dışı işleri.
Tüm bunlardan bir gün kurtulmayı hayal ediyordu Canfeza. Neyse ki çocukluğundan beri birlikte zaman geçirdiği çok yakın arkadaşları vardı yanında. Kubilay ve Kutluhan… Bundan mıdır bilinmez dişil tarafını gün içinde çokça unutuyordu.
Sayfalar ilerledikçe babasının o duruma nasıl geldiğini anlatıyor Canfeza ve kitap devam ettikçe o konuyla ilgili bazı detayların yeniden karşınıza çıkacağına emin oluyorsunuz istemsizce.
Yaşam herkes için aniden değişebilir. Hem de hiç umulmadık zamanlarda ve yerlerde. Belki de bazı karşılaşmalar kesinlikle tesadüf değildir. Yaşamda bazı insanların karşılaşması gerekirdi belki de.
Ve sonu öyle bir şekilde bitti ki devamında neler olacak merak ediyorum…
·
102 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.