Sanki ben sustum, o yazdı. Zihnimin derinliklerindeki her kelime onun kaleminde hayat buldu. Nilgün’ün vedası bir son değil, o taşınamaz ruh ağrısına verilmiş bir molaydı. Mesele ölmek değil, o acının kesilmesiydi; kendimden biliyorum..
Belki de haklıydı; 'Hayatın neresinden dönülse kârdır' derken şaka yapmıyordu kim bilir..