Az önce, sabahın erken saatlerinde, gün daha tam uyanmamışken
Aile Çay Bahçesi kitabının son sayfasını kapattım.
Yekta Kopan öyle bir dünya kurmuş ki, sayfalar arasında dolaşırken kendi çocukluğumla karşılaştım. Unuttuğumu sandığım duygular, eski mahalle sesleri, çocuk kalbinin o kırılgan ama umut dolu hali… Hepsi satırların arasından bana bakıyordu.
Bu kitap bana bir şeyi hatırlattı:
Çocukluk aslında hiçbir yere gitmiyor. Sadece içimizde sessizce bekliyor.
Okurken bazen bir anı, bazen bir duygu, bazen de içimdeki küçük çocuğun sesi eşlik etti bana.
Bazı kitaplar vardır, sadece okunmaz.
İnsanı geçmişine götürürya. Ben bu sabah takılı kaldım geçmişte bir günde.. Yekta Kopan