Bir gezegen düşünün…
Suyun altından daha değerli olduğu, kaderin kumların altında saklandığı ve iktidarın inançla iç içe geçtiği bir dünya.
Frank Herbert’in 1965 tarihli başyapıtı Dune, ilk bakışta bir bilimkurgu gibi görünse de sayfalar ilerledikçe çok daha fazlasına dönüşüyor. Arrakis yalnızca hayali bir gezegen değil; çölün sertliği, inançların gücü, iktidar mücadeleleri ve ekolojinin kırılgan dengesiyle insanlık tarihinden tanıdık izler taşıyan bir dünya. Bu yüzden Paul Atreides’in hikâyesi bazen bir bilimkurgu değil de kaçınılmaz bir kader anlatısı gibi hissettiriyor.
Okumaya başlamadan önce filmini izledim ve iyi ki izlemişim diyorum. Çünkü Dune evreni oldukça katmanlı; karakterleri, politik yapısı ve inanç sistemiyle zihinde yerleştirmesi zaman isteyen bir dünya. Film, bu evreni kafamda şekillendirmeme gerçekten yardımcı oldu.
Hikâyenin merkezinde Dük Leto Atreides’in 15 yaşındaki oğlu Paul var. Onun kaderi ise annesinin de bağlı olduğu gizemli bir topluluk olan Bene Gesserit rahibeleriyle kesişiyor. Çoğunlukla kadınlardan oluşan bu topluluk, genetik ve politik manipülasyonlarla insanlığı yönlendirmeye ve “Kwisatz Haderach” dedikleri seçilmiş kişinin ortaya çıkmasını sağlamaya çalışıyor.
Arrakis, halkının Dune dediği bir çöl gezegeni. Bitki örtüsünün neredeyse olmadığı, devasa çöl solucanlarının dolaştığı bu sert dünyayı evrendeki en önemli yer yapan şey ise kumların altında bulunan “melanj” adlı baharat. Bu madde insan bilincini genişletiyor; geleceğe dair olasılıkları görmek, duyuların gelişmesi ve uzun yaşam gibi etkiler yaratıyor.
Bu gezegende su hazine değerinde. İnsanlar sıvı kaybını önlemek için damıtıcı giysiler giyiyor ve bedenlerinden kaybettikleri suyu yeniden kazanıyorlar. Tek bir damla gözyaşı bile büyük bir kayıp sayılıyor.
Herbert bu evreni adeta nakış gibi işleyerek yalnızca bir hikâye değil, ekolojiden siyasete, psikolojiden dine kadar insanlığın kurduğu tüm sistemleri sorgulayan güçlü bir alegori yaratmış.
Şimdi sıra ikinci kitapta.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.