Öncelikle selamün aleyküm...
Adı o meşhur "altı harfli tatlı" olan bu kitap, son zamanlarda her yerde karşıma çıkıyordu. Önce anneme hediye aldım, sonra dayanamayıp kendim de okudum. Şermin Yaşar ismini ve kitaplarını çok duymuştum, haliyle beklentim de vardı; ancak dürüst olmam gerekirse bu kadar derin bir eserle karşılaşacağımı hiç tahmin etmemiştim. Okurken gözlerimin dolmadığı, boğazımın düğümlenmediği tek bir sayfa bile olmadı diyebilirim.
Kitap genel hatlarıyla iki kadının karşılıklı dertleşmesi gibi ilerliyor ama biz onların sadece seslerini değil, en derinindeki iç dünyalarını da seyrediyoruz. Biri evlatsız, diğeri anasız... Sanki her ikisi de birbirinin eksik yanını kendi aynasında görüyor ve o yaralı yönlere sessizce hak veriyorlar. Bazı duyguları nasıl anlatacağımı gerçekten bilemiyorum; bazen kelimeler, hissedilenlerin yanında çok zayıf kalıyor.
Bence herkesin mutlaka okuması ve o ince sızıyı hissetmesi gereken bir kitap. İnsanların dışarıdan görünen hayatlarının ardındaki o sessiz dünyalara karşı çok daha duyarlı olmamız gerektiğini bir kez daha hatırlattı bana. Kesinlikle tavsiye ediyorum.
"İnsan bazen anlatamaz, sadece susarak bekler birinin onu duymasını."
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.