Resûlullah müminlerin annesi olan eşi Safiyye bint Huyey binek hayvanına bineceği zaman dizlerini büker ve yere çökerdi. Safiyye annemiz önce Efendimiz'in mübarek dizine, sonra da hayvana basarak binerdi. O bunu eşine bir ihsan ve incelik olsun diye yapardı. Medine'deki münafıklar, Peygamberimizin en küçük bir açığını bulmak için sürekli tetikte beklemelerine rağmen O'nun bu davranışına hiç kimse itibar zedeleyici diyemedi. Çünkü bu davranış zillet değil, bilakis merhamet, incelik ve asaletin bir göstergesiydi. Eşine iyi davranmak ve onu yabancı gözlerden korumak bir zayıflık veya aşağılanma değil, asilliktir. Ama bugün laik zihniyet ve kanunların şekillendirdiği toplumda, bir erkeğin eşine sahip çıkması baskı, onu koruması gericilik, hayâ ve iffet ise özgürlük düşmanlığı olarak yaftalanıyor. Kadını gerçekten yücelten İslâm'ın ölçüleri küçümsenirken kadını vitrinlere, reklamlara, pavyonlara ve sokakların teşhir kültürüne teslim eden anlayış ise ilericilik diye pazarlanıyor. Müslüman için ölçü, insanların alkışı değil Muhammad ﷺ'in örnekliğidir. Onun gösterdiği incelik, merhamet ve koruyuculuk; aileyi ayakta tutan gerçek asalettir.