Bu ay Aurelia Kitap Kulübü ile birlikte Şermin Yaşar’ın Söyleme Bilmesinler kitabını okuduk. Aslında bu kitabı ikinci kez okuyorum. İlk kez Ekim 2024’te okumuşum.
Kitap bir ailenin iç seslerinden oluşuyor. Aynı evde yaşayan insanların birbirlerine söyleyemedikleri, söylememeyi tercih ettikleri ya da belki de “onun iyiliği için” sakladıkları şeyler var. Ama çoğu zaman o saklanan şeyler, hiç tahmin edilmeyecek yerlere varabiliyor.
Kitap boyunca aile bireylerinin zihin seslerini dinliyoruz. Birinin iç sesi bitiyor, diğerinin başlıyor. Bazen sanki birbirlerini duyuyorlarmış gibi, bazen de birbirlerinin sözlerine içlerinden cevap veriyorlarmış gibi ilerliyor. Bu anlatım biçimi kitabı gerçekten çok akıcı kılıyor.
İlk okuduğumda kitap beni daha fazla heyecanlandırmıştı. Çünkü hikâye bir çözülme üzerine kurulu. Ortada bir olay var ve bu olay herkesin gözünden parça parça anlatılarak yavaş yavaş aydınlanıyor. İkinci kez okuduğum için o çözüme giden yolu zaten bildiğimden ilk okuduğumdaki merak duygusunu aynı yoğunlukta hissetmedim. Ama buna rağmen kitabın insanın içine bıraktığı o burukluk yine aynıydı.
Çünkü kitap aslında çok tanıdık bir şeyi anlatıyor:
Aile içinde söylenmeyenleri.
Bazen birini korumak için, bazen tartışmamak için, bazen de sadece cesaret edemediğimiz için sakladığımız şeyleri… Ve o küçük suskunlukların zamanla nasıl büyüyebileceğini.
Okurken insanın içi biraz burkuluyor. Çünkü bazı duygular çok tanıdık geliyor. Belki bizim evimizde yaşanmadı ama bir yerden tanıyoruz o duyguları.
Ben Şermin Yaşar’ın dilini de çok seviyorum. Okurken hiç zorlamayan, akıp giden bir dili var. Okurken sizi hikâyenin içine alan bir anlatımı var.
Üstelik yazdığı birçok kitapta aynı şeyi yapabiliyor:
Hem gülümsetiyor, hem düşündürüyor, bazen de gözlerinizi yaşartabiliyor.
Kitabı okurken insan sadece hikâyeyi değil, hayatın küçük ama gerçek taraflarını da görüyor.
Mesela bir ölüm olduğunda herkesin dışarıdan görünen o ortak üzüntüsü vardır. Ama bazen arka planda çok daha başka düşünceler dolaşır zihinlerde… Miras, ev, sorumluluklar ya da bir yükten kurtulma hissi…
İşte kitabın en sevdiğim yanı da bu oldu.
Hayatın bazen konuşulmayan ama var olan gerçeklerini yazabilmesi.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.