Menekşe Toprak | Peri
”İnsan çocuk olduğunu bugünden bakınca görüyor. Ama o yaşta kocaman bir şey olduğunu sanıyorsun.”
Selam. Kitabın kapağını kapattıktan sonra bir süre aklınızdan silinmeyecek bir hikayeyle geldim. Maalesef sadece kitaplarda yaşanmayan, görüp susulan belki de görmezden gelinen ama bir gün mutlaka yüzleşmek zorunda olunan bir hikaye..
Göl kıyısına vuran bir cesetle başlıyor kitap. -İlk anda bir gizem hissi uyandırsa da kitap aslında bir polisiye değil.-
Geçmişin gölgeleriyle yüzleşen insanların hikayesi.
•Kaan, uzun süredir görüşmediği babasının ölümüyle birlikte istemeden de olsa geçmişine dönmek zorunda kalıyor. Yıllarca konuşulmamış şeylerin, üzeri örtülmüş anıların ve bastırılmış duyguların kapısını aralayan bir süreç başlıyor.
• Peri… Hikayenin en ağır yükünü taşıyan karakterimiz. Yaşadıklarını okudukça nefes alamıyorsunuz ama onların hepsi yaşandı. Onun çocukluğuna dair kırıntılar ortaya çıktıkça, hikayenin gerçek ağırlığını kalbimizde hissetmeye başlıyoruz. Sessizliklerin, suskunlukların içinde saklanan acıyı görüyoruz.
Herkesin bildiği ama kimsenin konuşmadığı şeyler… O garip sessizlik anlaşmaları… Bir noktada insan ister istemez düşünüyor:
Bildiğimiz halde görmezden gelmek daha kolay olduğu için mi susarız?
Yazarın kalemiyle tanışma kitabımdı ama son olmayacak. Çok ağır bir konuyu ele almış ve bu duyguları da bizlere sonuna kadar geçirdi. Bazı şeyleri açıkça söylüyor , bazılarını da açık açık söylemek yerine bizim sezmemizi istiyor.
Bir oturuşta okunabilecek, hızlı akan bir hikaye değil. Sebebi ise duygu yoğunluğu. Hikayenin ağırlığı. Sayfalar ilerledikçe kalbinize bir şey oturuyor. Yaşananların yükü sanki sizin omuzlarınıza geçiyor. Siz haykırmak, susmamak istiyorsunuz, susan herkesin yerine.
Ve bir kez daha anlıyoruz; bazı yaralar
·
35 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.