Tozlu rafların arasından süzülüp gelen yalın ses, asırların ötesinden bugüne dokunuyor. Konfüçyüs, süslü kelimelerin arkasına gizlenmez hiç. İdeal bir insanı anlatırken dahi ayakları yere basar onun. Sözleri bir hayat kılavuzu. Sokağın ortasında yankılanan hem de. Ne yüksek perdeden nutuklar atar, ne de zihni bulandıran soyutlamalara dalar. Her cümle, doğrudan doğruya eyleme açılan bir kapı. Eyleme çağırır okuru her satır. Soyut kavramların yükünden kurtulmuş bir zihnin ürünü bu eser. Bir aynadır bu kitap; insanın kendi kusurlarıyla yüzleştiği, sadeliğin gücünü keşfettiği.
Toplumu iyileştirmenin yolu, bireyin kendi iç disiplininden geçer der bilge. Erdem, uzak bir yıldız gibi ulaşılamaz bir hedef kalmaz karşımızda. Bir komşu selamında, sofradaki nezakette gizlidir o. Sıradanlığın içindeki yüce duruştur ideal insan. Ödevlerini eksiksiz yerine getiren bir dosttur sadece. Pratiğe dökülmeyen bilgiye kıymet vermez Konfüçyüs. Yaşamın içinden konuşur hep. Düzeni sağlayan kurallar, soğuk kanun maddelerinden ziyade vicdanın sessiz fısıltılarıdır.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.