Romanı okurken, metnin yüzeyinde ilerleyen tarihsel anlatının altında çok daha eski ve ağır bir meselenin dolaştığını hissettim: insanın iktidarla kurduğu o kadim ve çoğu zaman zehirli ilişki. Roman, saray duvarlarının içinde geçen bir hikâye anlatıyor gibi görünse de aslında insanın hırsı, korkusu ve sadakati arasındaki o kırılgan dengeyi sorgulayan bir metne dönüşüyor. Gücün insan ruhunda yarattığı dönüşümü sezdirme biçimi kayda değer. Karakterler yalnızca olayların içinde hareket eden kişiler değil; aynı zamanda iktidarın gölgesinde biçimlenen varlıklar. Bu nedenle roman boyunca sarayın ihtişamı kadar, o ihtişamın içinde büyüyen sessiz tedirginliği de hissetmek mümkün. Metnin atmosferi yer yer ağır ve kasvetli bir havaya bürünüyor; fakat bu ağırlık anlatının ruhuna hizmet eden bir yoğunluk taşıyor.
Bununla birlikte, romanın bazı bölümlerinde yazarın vermek istediği düşüncenin anlatının önüne geçtiğini hissettiğim anlar da oldu. Hikâye kimi yerde kendi doğal akışıyla ilerlemek yerine, sanki okura bir fikir telkin etmek ister gibi duraksıyor. Bu durum zaman zaman romanın estetik akışını zedeleyen bir didaktikliğe yaklaşıyor. Yine de bu kusur, metnin kurduğu düşünsel zemini bütünüyle gölgelemiyor.
Genel olarak beğendiğimi ifade etmeliyim. Çünkü bu kitap yalnızca geçmişe ait bir hikâyeyi anlatmıyor; insanın güç karşısındaki kırılganlığını ve iktidarın insan ruhunda bıraktığı o ince ama derin yarayı düşündürüyor. Kitabı bitirdiğimde zihnimde kalan şey, anlatılan olaylardan çok şu soruydu: İnsan güce sahip olduğunda mı değişir, yoksa güç yalnızca içimizde gizlenen karanlığı görünür kılan bir aynadan mı ibarettir? Zira Osmanlı'da bir padişah ve kölesi olan hadım ağa anlatılıyor gibi fakat aslında sadece mekan olarak harem kullanılmış demek daha doğru olur. Yukarıda da söylediğim gibi kitabın tamamen güç dengesi üzerinden kurgulandığını düşünüyorum. Okunmaya değer bir kitap.
·
154 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.