“ Kokunun nereden geldiğini anlamak için kapıyı patlatıp beni yanında yatarken bulduklarında tırnak imdat, ne dehşet ünlem tırnak diye bağırmaya başladılar ama daha önce bağırmaya akıl edememişlerdi, yaşamanın kokusu yoktur çünkü. 
Kitabın son sayfasındaki bu cümle içinize öyle bir oturuyor ki..
Momo ve Madam Rosa, insanların din dil ırk gibi kimliklerinden sıyrılıp onca ‘yoksulluk ve acı’ ya rağmen birbirine nasıl da sımsıkı tutunabileceğini gösteriyor.
Etkisinden uzun bir süre çıkamayacağım bir kitap oldu.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.