İncelemeDuygu ve Düşünce
Daniel Pennac bu metinde teşekkür etmeyi sadece bir söz olarak değil, bir hatırlama biçimi olarak ele alıyor. Hayatımıza dokunan insanların izlerini fark etmek… belki de çoğu zaman görmezden geldiğimiz o küçük ama belirleyici anları yeniden düşünmek.
Okurken şunu fark ettim: İnsan bazen en büyük değişimleri, en sessiz anlarda yaşıyor. Birinin sana inandığı bir an, seni anladığı bir bakış ya da tam vazgeçecekken gelen küçücük bir destek… Bunlar fark edilmediğinde sıradan, fark edildiğinde ise hayatın dönüm noktası oluyor.
Bu kitap bana şunu fark ettirdi: Bazı insanlar gider ama bıraktıkları iz hiç silinmez… Ve bazı teşekkürler vardır, insanın içinde yıllarca sessizce bekler.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.