Teşekkür Ederim
Daniel PennacYazar:
Daniel Pennac
Çevirmen:
Mehmet Basutçu
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
86
Basım Tarihi:
2007
Yayınevi:
Can Yayınları
ISBN:
9750707551
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ödül konuşması yaparken jüriye, salondaki izleyicilere , topluma eleştirel yaklaşımlarda bulunan bir aktörü konu alıyor.. enteresan ve farklı bakış açıları olan ilgi çekici bir kitap.
Biri veya birileri tarafından ödüllendirildiğimizde kendimizi nasıl hissederiz? Ne yaparız? Teşekkür mü etmeliyiz bizi ödüllendirdiği için? Peki biz o ödülü hak ettik mi? Bize ödülü veren kişi-ler yanlı mı davrandı? Hesaplaştık mı kendimizle?
Nasıl hissederiz kendimizi peki? Hangi duygular yoğunlaşır içimizde? Ödülün verdiği coşku, mutluluk , heyecan. Ya da ödül elimizde ve ne yapacağımızı bilememenin korkusu mu? Hangisi?
Peki kime, kimlere teşekkür etmeliyiz?
Bize teşekkür etsinler diye kapıyı tutup bekledik değil mi?
- Buyrun efendim geçin
- Ne zahmet ettinz? Çok teşekkürler.
- Ne demek ben teşekkür ederim.
Sevdiğimiz insanlardan bekledik teşekkürü:
Eşimizden:
- Canım çok güzel bir hediye bu, çok teşekkürler.
Ailemizden:
- Oğlum sen olmasaydın nasıl kalkardım bunca yükün altından. Çok teşekkürler.
Arkadaşımızdan:
- Abi bana biraz borç verir misin, işler düzelince veririm hı?
........ Çok sağol, çok teşekkür ederim.
Mahalle esnafından:
- Kardeş ben gelene kadar dükkanda gözün olsun. Biri bir şey çalar falan.
- Tamam abi.
- Çok teşekkürler.
Bir yazar var. Ödüllendirilmiş bir yazar. Ödül törenine çağrılıyor ve 45 dakikalık bir konuşma yapmak zorunda. Belki işler çığrından çıkar ve bu teşekkür konuşması bir tokat gibi iniverir insanlarin yüzüne.
İncelemeDuygu ve Düşünce
Daniel Pennac bu metinde teşekkür etmeyi sadece bir söz olarak değil, bir hatırlama biçimi olarak ele alıyor. Hayatımıza dokunan insanların izlerini fark etmek… belki de çoğu zaman görmezden geldiğimiz o küçük ama belirleyici anları yeniden düşünmek.
Okurken şunu fark ettim: İnsan bazen en büyük değişimleri, en sessiz anlarda yaşıyor. Birinin sana inandığı bir an, seni anladığı bir bakış ya da tam vazgeçecekken gelen küçücük bir destek… Bunlar fark edilmediğinde sıradan, fark edildiğinde ise hayatın dönüm noktası oluyor.
Bu kitap bana şunu fark ettirdi: Bazı insanlar gider ama bıraktıkları iz hiç silinmez… Ve bazı teşekkürler vardır, insanın içinde yıllarca sessizce bekler.
Çok değişik bir kitap okudum. Kitap hakkında ne söyleyebileceğimi inanın bilemiyorum. Bana güzel ve aynı zamanda etkileyici geldi. İçindeki duyguları ancak bu kadar net anlatabilirdi yazar. En iyisi okuyup siz karar verin.
Puan vermedi·86 syf.·
2024 27. kitabı
Bazı kitaplar, basit bir olay örgüsüyle büyük şeyler söyler. Daniel Pennac’ın “Teşekkür Ederim” kitabı da tam olarak böyle bir eser. Temelde basit bir “teşekkür” üzerine kurulu gibi görünse de, bu teşekkür Pennac’ın usta kalemiyle hayatın derinliklerine inen bir anlatıya dönüşüyor. Ancak kitabı özel kılan şey, sadece duygusal yönü değil, Pennac’ın her şeyi ince bir alaycılıkla ele alması.
Pennac’ın alaycı üslubu, kitabın tonunu ilginç ve özgün bir hale getiriyor. İnsan yaşamının en ciddi anlarını bile hafifçe iğneleyerek anlatması, hem düşündürücü hem de yer yer eğlenceli. Öyle ki, kitabı okurken kendinizi bir yandan duygusal derinliklere dalmış buluyor, bir yandan da Pennac’ın ironik bakış açısına gülümsemekten geri duramıyorsunuz. Özellikle hayatın kaçınılmaz yanlarına, karmaşıklığına ve bazen de saçmalığına karşı takındığı bu hafif alaycı tavır, kitabın en güçlü yanlarından biri.
Kitapta yer alan karakterler de bu alaycılığın yansımaları olarak karşımıza çıkıyor. Her biri, hayatın içinde yer alan zorlukları, kayıpları ve kabullenişleri farklı şekillerde yaşarken, Pennac onlara mizahi bir mesafe koyuyor. Bu mesafe, okur olarak bizim de karakterlerle bağ kurmamızı kolaylaştırıyor; çünkü hayatı her zaman ciddiye almamanın, olaylara biraz da dışarıdan bakmanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Özellikle minnettarlık teması, Pennac’ın kalemiyle yeni bir boyut kazanıyor. Basit bir “teşekkür” ifadesinin ardında ne kadar çok şey saklı olduğunu, bazen bu tür jestlerin ne kadar zor ve karmaşık olabileceğini fark ediyorsunuz. Pennac, bir yandan karakterlerini derinleştirirken, diğer yandan okurun da hayatına dokunuyor; kimi zaman bir tebessümle, kimi zaman bir düşünceyle.
“Teşekkür Ederim” kitabı, duygusal derinliğini korurken mizahi ve alaycı bir tonda
«“Asla az değil, hep çok teşekkür edildiğini gözlemlemişsinizdir: ‘Çok teşekkür ederim’, evet. ‘Biraz teşekkür ederim’, hayır. Söylenmez. Buna karşılık, aşk söz konusu olduğunda, biraz, az, hatta çok az sevebiliriz ve bunu da söyleriz: ‘Seni artık çok daha az seviyorum’, bunu duymak, söz konusu kişi dışında kimseyi şaşırtmaz. Ama, ‘az teşekkür etmek’ düşünülemez. Hep daha fazla teşekkür edilir. Minnettarlığın sorunu enflasyondan kurtulamamasıdır. Aşkın tersine; aşkın doğal eğilimi, zaten…”
(…)
“Sonuçta, giderek daha az sevmeye başladığımız insanlara, giderek daha çok teşekkür etmek durumunda kalırız…”
Şüpheci bir dudak bükme.
“Bu arada unutmayın ki, bize aşkını sunan bir insana teşekkür etmek olmaz. Yakışık almaz… Bir deneyin: ‘Seni seviyorum.’ ‘Çok teşekkür ederim!’ Yanıt hiç de tatmin edici değildir.”
Salondan gelen kıs kıs gülme seslerinin dinmesini bekler.
Sonra, çok ciddi:
“Tatmin edici olmalıydı, oysa.”
Birden, görünmeyen birine seslenir.
Kendi içinden çıkıp konuşan birine.
Sonsuz bir şefkat ve minnettarlıkla sorularını yanıtladığı birine:
“Beni seviyor musun? Gerçekten, beni seviyor musun? Oh! Çok teşekkür ederim… Adım nihayet bir anlam taşıyacak…”
Duygu yüklü uzun bir ara.
İçtenlikle yineler:
“Teşekkür ederim…”
Ekler:
“Çok.”
Ardından, bu düşünceyi eliyle uzaklaştırarak gerçek dünyaya iner.
“Hayır, bu yapılmaz. Her şeye, herhangi bir şeye teşekkür edilebilir ama, aşka edilmez…”»
Yazar, teşekkür etme edimini sorunsallaştırmış. Tüm yapıtları için alacağı ödül nedeniyle hazırladığı yarım saati geçen teşekkür konuşması oldukça sıradışı. Sahnedeki konuşmayı, konuşmacının mimiklerini hayal gücünüzle gözünüzde canlandırdığınızda okuma zevki artıyor.
Öncelikle teşekkür ederim beni takip ettiğiniz için.
Teşekkür ederim gönderilerimi beğendiğiniz için.
Teşekkür ederim gönderilerime yorum yaptığınız için.
Peki ya, kendime teşekkür etmeli miyim?
Açıkçası, kendime kitaplarla, edebiyatla ilgilendiğim için teşekkür ederim.
.
.
.
Aslında Daniel Pennac'ı, henüz okumadığım ama listemde olan diğer birkaç kitabından tanıyordum. Ta ki bu kitabıyla Kırşehir'deki bir kitapçıda karşılaşana kadar. İnce hacimli, ancak kimi noktalarda ağır, iğneleyici bir dille yazılmış, tatlı huzursuzluk bırakan bir kitap okudum.
Bir değil, birden fazla kitap yazmış bir yazar bütün kitapları için ödüle layık görülür. O çok bilindik ödül törenine çağrılır. Aslında kendisi pek de sevmez, ödül törenlerini. Fakat bu ziyareti bir zorunluluk olarak görür ve ödül törenine gider.
Ödül törenlerinin bilindik bir yanı da şu ki zaten hepimiz biliyoruz. Ödüle layık görülen, ödül alan kişi sahneye ödül almak için çıktığında birkaç cümleyle konuşma yapar.
Konunun anlatıcısı o ödül töreninde bulunan bir misafir gibi anlaşılsa da hakim bakış açısıyla yazılan bir metin olmasından ötürü ödüle layık görülen yazarımızın tüm ruh haliyle yaptığı konuşma salondakiler için büyük bir işkencedir. Çünkü ben kimi yerlerde öyle hissettim. Sanki konuşmacı bana işkence yapıyor gibiydi.
Konuşma, bilinenin aksine uzun sürer. Aslında en fazla 45 dakika durması gereklidir. Ancak daha fazla durur sahnede.
Yapmış olduğu konuşmada söz konusu olan yazarın en kişiselden en genele kadar tüm düşüncelerini öğrenmiş ve hatta onu doğumundan itibaren tanıyormuşuz gibi hissederiz. Onun o an içinde bulunduğu tüm psikolojik durumları konuşmasından, jest ve mimiklerinden, hareketlerinden anlaşıldığı gibi hâlâ mecburiyet içindedir.
Bazen haklı cümleler kurmuş olsa da çok fazla cesaretli
Daniel Pennac, davet edildiği ödül töreninde kırk beş dakikalık bir konuşma yapmak zorunda bırakılıyor. O da teşekkür etmekten ziyade içinde bulunduğu durumu eleştiren bir konuşma yapıyor. Teşekkür etmeye farklı bir bakış açısı koymuş.
Zira bizim toplumumuz için zor bir sözcük tamlaması "Teşekkür ederim"... Bunun için okunmaya değer...
#danielpennac #grazie ya da Türkçe adıyla "Teşekkür ederim" inanılmaz başarılı bir monolog...Adından da anlaşılacağı gibi kime, niye ve ne zaman teşekkür edileceğini ironik bir üslupla araştırıyor. Yazara eserlerinden dolayı bir ödül verilmesiyle başlıyor hikaye, Fakat bu ödüle mukabil para ödülünü de alabilmesi için en az 45 dakikalık bir teşekkür konuşması yapması gerekmektedir. İşte tam da burada yazar; ailesinden, dostlarından, iş arkadaşlarından ve onu o yapan kişilerden kimlere ve niçin teşekkür etmesi gerektiğini düşünmeye başlıyor. Olur olmadık teşekkürlerden, mahcubiyet teşekkürlerine, yarım ağız teşekkürlerden, minnettarlık teşekkürlerine kadar, hatta Asla teşekkür etmemeye kadar bile işliyor konuyu. Ayrıca Daniel Pennac bu monologu tiyatral bir üslupla yazdığı için bizzat kendiside oynayarak dünya turnesine de çıkmış bir isim. #okunur
Yazar Hakkında
Daniel PennacYazar · 18 kitap
1944 yılında Kazablanka'da dünyaya gelen Daniel Pennacchioni, Korsikalı ve Provençal bir ailenin dördüncü ve son oğludur. Çocukluğu general rütbesinden emekli olan asker babasının görevi nedeniyle, Afrika'da (Cibuti, Etiyopya, Cezayir, Ekvator Afrikası), Güneydoğu Asya (Çinhindi) ve Fransa (La Colle-sur-Loup) gibi ülkelerde geçti.
Babasının şiir sevgisi onda kitaplara karşı bir ilgi oluşturdu ve okumaya yöneldi. Nice'de okuduktan sonra öğretmen oldu. Bir günah keçisi olan Benjamin Malaussène ve ailesinin Paris, Belleville'deki hikayesini anlatan "La Saga Malaussène" dizisi de dahil olmak üzere çocuklar için yazmaya başladı.
Yazma stili, "La Saga Malaussène"deki gibi mizahi ve yaratıcı ve "Comme un roman" makalesinde örneklendiği gibi bilimsel sayılabilir.
1990 yılında Pennac, "La petite trade de prose" ile "Prix du Livre Inter" ödülünü kazandı. 1984 tarihli romanı "L'œil du loup", Sarah Adams - daha sonra Sarah Ardizzone olarak bilinir - tarafından İngilizceye "Eye of the Wolf " (Kurtun Gözü) olarak çevrildi ve 2002'de Walker Books tarafından yayınlandı. Adams bu çalışmasıyla iki yılda bir verilen 2005 İngiliz Marsh Çocuk Edebiyatı Çeviri Ödülü'nü kazandı. 2002 yılında Grinzane Cavour Ödülü'nü kazanan Pennac ayrıca tüm çalışmalarından dolayı 2008 yılında "Grand Prix Metropolis bleu" ödülünü kazandı.
Kitapları Fransa'da büyük ilgi gören Pennac, 2012 yılında Okul Sıkıntısı adlı kitabıyla Renaudot Ödülü'nü kazandı. Ayrıca 2013 yılında Bologna Üniversitesi'nden pedagoji alanında fahri derece aldı.
