Yanlış yorumlanan ve bu yüzden hayatı zorlaştıran pek çok şeyin masalsı bir anlatımla sunulması, kitabın en sevdiğim yanı oldu.
“Kuşkuş otu,
Kızların oğlanlara haber göndermesi ayıp mı?”
“Ayıp değil.”
“Yine oğlanlara haber göndereyim mi?”
“Sevdiğin oğlanlara gönder.”
Köyden kente göç, tutunamama hali, kimlik arayışı, batıl inançlar… Bu konular üzerine pek çok kitap yazıldı, pek çok karakterin ruh hâli defalarca anlatıldı. Ancak Latife Tekin, tüm bunları kendine özgü, kesintisiz bir ritimle ve insanın elinden bırakmak istemeyeceği masalsı bir dille aktarıyor.
İlk başlarda zorlanmadım desem yalan olur. Bu zorlanma, anlatımın bir yere varmasını beklememden kaynaklanıyordu. Sanki her şey daha net bir sonuca bağlanacakmış gibi hissettiriyordu. Ancak sayfalar ilerledikçe, özellikle kente göç sonrası, her şey yerli yerine oturdu.
Ve Ah Atiye…
En çok üzerine titrediğin, en çok koruyamadığın oldu.
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.