Mart Okumamız: Çöl Çiçeği
göz bebeğim, canım kulübüm 
buyilneokuyoruz'un Mart ayı okuması olan, güçlü kadınları tanımayı hedeflediğimiz bu ayda, hikâyesiyle birçok insanı derinden sarsan 
Waris Dirie'nin 
Çöl Çiçeği adlı kitabını okuduk. Yıllar önce filmini izlediğim bir kitap olan Çöl Çiçeği hakkında bir şeyler yazmak gerçekten zor. Çünkü bu kitap “okudum, bitti” diyebileceğin türden değil…
Bazı yerlerde durup devam etmek istemedim açıkçası. Çünkü anlatılan şeyler sadece zor bir çocukluk değil, insanın içini sıkıştıran, “bu gerçekten yaşandı mı ya” dedirten şeyler.
En çok da şu etkiledi beni: anlatım çok sade. Öyle edebi cümleler kurayım, duyguyu süsleyeyim derdi yok. Ne yaşadıysa olduğu gibi anlatıyor. Ama zaten tam da bu yüzden daha ağır geliyor. Okurken bir noktadan sonra hikâye gibi değil de biri karşında oturmuş anlatıyormuş gibi hissettiriyor.
Bir yandan da acayip bir güç var bu hikâyede. Her şeye rağmen hayatta kalmak, kaçmak, kendine bir yol açmak… ve sonra dönüp bunu anlatabilmek. Orası gerçekten saygı duyulacak bir şey.
Kitabı bitirdiğimde içimde garip bir ağırlık kaldı. Hani üzülmekten öte, biraz öfke gibi. Çünkü hâlâ dünyanın bir yerlerinde bunların yaşandığını bilmek insanı rahat bırakmıyor.
Kısacası, bu kitap kolay değil. Ama iyi ki okumuşum dediğim türden. Uzun süre de aklımdan çıkmayacak gibi.
buyilneokuyoruz'un Mart ayı okuması olan, güçlü kadınları tanımayı hedeflediğimiz bu ayda, hikâyesiyle birçok insanı derinden sarsan Waris Dirie'nin Çöl Çiçeği adlı kitabını okuduk. Yıllar önce filmini izlediğim bir kitap olan Çöl Çiçeği hakkında bir şeyler yazmak gerçekten zor. Çünkü bu kitap “okudum, bitti” diyebileceğin türden değil…
Bazı yerlerde durup devam etmek istemedim açıkçası. Çünkü anlatılan şeyler sadece zor bir çocukluk değil, insanın içini sıkıştıran, “bu gerçekten yaşandı mı ya” dedirten şeyler.
En çok da şu etkiledi beni: anlatım çok sade. Öyle edebi cümleler kurayım, duyguyu süsleyeyim derdi yok. Ne yaşadıysa olduğu gibi anlatıyor. Ama zaten tam da bu yüzden daha ağır geliyor. Okurken bir noktadan sonra hikâye gibi değil de biri karşında oturmuş anlatıyormuş gibi hissettiriyor.
Bir yandan da acayip bir güç var bu hikâyede. Her şeye rağmen hayatta kalmak, kaçmak, kendine bir yol açmak… ve sonra dönüp bunu anlatabilmek. Orası gerçekten saygı duyulacak bir şey.
Kitabı bitirdiğimde içimde garip bir ağırlık kaldı. Hani üzülmekten öte, biraz öfke gibi. Çünkü hâlâ dünyanın bir yerlerinde bunların yaşandığını bilmek insanı rahat bırakmıyor.
Kısacası, bu kitap kolay değil. Ama iyi ki okumuşum dediğim türden. Uzun süre de aklımdan çıkmayacak gibi.·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.