Hermann Hesse’nin 1919 yılında kaleme alınmış Demian. Demian, sadece bir "büyüme hikayesi" (Bildungsroman) değil, aynı zamanda insanın kendi özüne yaptığı o sancılı ve kaçınılmaz yolculuğun manifestosudur bence. Birinci Dünya Savaşı’nın hemen ardından yayımlandığı için biraz da insanın içsel yolculuğuna ve bireyin önemine atıfta bulunuyor. Tabii, bunların benim çıkarsamam, ne kadarı doğru veya benim gördüğüm, orası işte şüpheli.
Roman, Emil Sinclair’in çocukluğundaki "güvenli” ve aksi olan “karanlık” gerçeğe karşı çarpışıyor. Hesse, geleneksel Hristiyan ahlakının keskin sınırlarını da alaşağı ediyor. "Birisi sana tokat atarsa öbür yanağını çevir" ifadesi, Matta 5:39”daki gibi işlemiyor romanda. Sinclair’in bu iki dünya arasında sıkışması, aslında modern insanın yaşadığı kimlik krizinin bir yansıması bence. Kitap yazıldığı dönemde Hesse, Carl Jung’un öğrencisi J.B. Lang ile analiz sürecindeydi imiş. Demian, Jung psikolojisindeki "Persona" ve "Gölge" kavramlarının vücut bulmuş hali olması da şaşırtıcı değil. Demian, Sinclair'in toplumsal maskelerini düşürüp, bastırılmış arzularıyla yüzleşmesini sağlıyor. Ana karakterde, “Abraxas” (zıtlıkların tanrısı) kavramına çok uygun. İyiyi ve kötüyü aynı bünyede barındırmak durumudur bu.
Demian’ın bugün bile popülerliğini korumasının sebebi, her gencin (ve ruhu genç kalanların) bir noktada Sinclair gibi kendi "yumurtasını" kırmak zorunda kalmasıdır, ki romandaki “yumurta metaforu” başlı başına bir kitap konusu, bu konuda çok ciddiyim. Okumanız gerektiğini düşündüğüm bir roman bu; seversiniz, en azından sizi yolculuğa çıkartacaktır
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.