Kelimelerle Örülmüş Bir Mabed...Duygu ve Düşünce
Pablo Neruda’nın Yüz Aşk Sonesi (Cien sonetos de amor) eseri, kelimelerin adeta toprağa, denize ve kadına duyulan o devasa tutkuyla yoğrulduğu, dünya edebiyatının en görkemli aşk anıtlarından biridir. Neruda, bu sönemlerinde klasik kalıpların o soğuk ve mesafeli duruşunu yıkar; onun dizelerinde aşk; odun kokusu, domatesin kırmızısı, çıplak ayakların toprakla buluşması kadar somut ve organiktir. Şair, sevgilisi Matilde Urrutia’ya adadığı bu dizelerde, aşkı gökyüzündeki ulaşılamaz bir yıldız olarak değil, mutfaktaki ekmek veya bahçedeki sarmaşık gibi hayatın tam kalbinde anlatır. Onun dili, bir yandan bir okyanus fırtınası kadar hırçın, diğer yandan bir öğleden sonra uykusu kadar huzurlu ve derindir.
Kitap boyunca ilerlerken günün dört vaktine —Sabah, Öğle, Akşamüstü ve Gece— ayrılmış bu sonelerle, bir aşkın doğuşundan olgunluğuna, hatta ölümün ötesine geçişine şahitlik edersiniz. Neruda, "Seni sevdiğimi anlatmak için seviyorum seni" derken aslında kelimelerin yetersiz kaldığı o saf duygu alanını inşa eder. Onun mısraları sadece bir kadına yazılmış övgüler değil, aynı zamanda varoluşun, doğanın ve insanın evrendeki o muazzam yalnızlığının birer dökümüdür. Yüz Aşk Sonesi, okuru sarsan, iyileştiren ve ona sevmeyi yeniden öğreten bir "duygu kutsalıdır"; bittiğinde kalbinizde kalan sadece lirik bir tat değil, hayatın her zerresinde aşkın o gizli notasını duyma yetisidir. Bu eser, aşkın sadece iki kişi arasında yaşanmadığını, dünyayı algılama biçimimizin ta kendisi olduğunu kanıtlayan ölümsüz bir başyapıttır.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.