Afira
Mucize Fatma İnan
Afira’dan gelen bu cümle, fiziksel ölümle ruhun yavaş yavaş yok oluşu arasındaki o keskin farkı anlatır. Aynı gün toprağa düşen bedenler vardır, bir de o gün hayatta kalıp içten içe gömülenler… Annesi ve ablası toprağa verilmiştir belki, ama anlatanın içindeki yaşam da o gün sessizce son bulmuştur. Çünkü bazı kayıplar sadece sevdiklerini değil, insanın kendisini de alıp götürür. Nefes almaya devam edersin ama yaşadığını hissedemezsin; kalbin atar ama içinde hiçbir şey kıpırdamaz. İşte asıl mezar, toprağın altı değil, insanın içidir.
Bu cümle, hayatta kalmanın her zaman yaşamak anlamına gelmediğini yüzümüze çarpar. Dışarıdan bakıldığında hayat devam eder; günler geçer, insanlar konuşur, dünya dönmeye devam eder. Ama bazı acılar vardır ki zaman onları iyileştirmez, sadece üstünü örter. Ve o örtünün altında, ilk günkü kadar taze bir kayıp, ilk günkü kadar derin bir boşluk kalır. İnsan bazen en çok, kimse fark etmeden ölmeyi öğrenir.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.