Küçüktüm.
Ailemle pikniğe gitmiştik, ben yine kendi dünyamda, biraz uzakta oyun oynuyordum.
Sonra bir an… etrafıma baktım.
Bir şey vardı.
Soğuk. Sessiz. Korkutucu.
Siyah bir yılan, bedenime sarılmıştı.
Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
Kafamda tek bir cümle dönüp duruyordu:
“Yılan sokarsa insan ölür…”
Korktum ama bağırmadım.
Sadece anlamaya çalıştım.
Sonrası çok hızlı oldu.
Bir anda acı, sonra karanlık…
Kan… ve sessizlik.
Gözlerimi hastanede açtım.
Annemin sesi hâlâ kulaklarımda: panik, korku ve çaresizlik.
O gün hayatta kaldım.
Ama o an… içimde bir yerde kaldı.
Bazen tek bir görüntü,
seni yıllar önceki bir korkunun tam ortasına geri götürür.
··
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.