Kitap, bir çocuğun masumiyetiyle başlıyor. En çok da "insan" olmanın ne kadar eşsiz bir duygu olduğunu; fakat bu masumiyetin zaman zaman nasıl kullanıldığını anlatıyor. Kalbimde derin bir yer edinen bir kitap oldu. Duygusal olmamak elde değil.
Algernon’un varlığı, hikâyede bir umut ışığıydı. Küçük bir farenin, bir insanla aynı kaderi paylaşması kalbimde derin bir iz bıraktı. (İçimizdeki Müzik kitabından hemen sonra okumak harikaydı)