Bir Ömürlük Yanılgı
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde kapağını hemen kapatamazsınız; "Ben şimdi ne okudum?" diye bir durup pencereden dışarı bakma ihtiyacı hissedersiniz.
Kitap, aslında iki farklı dünyanın, iki farklı zaman diliminin ve iki farklı insan tipinin çarpışması gibi. Bir yanda modernleşmenin hızı karşısında evine kapanıp sadece gül yetiştirerek sessiz bir protesto başlatan o vakur yaşlı adam; diğer yanda ise Batılılaşma sancıları içinde kimliğini, yönünü ve aidiyetini kaybetmiş "yeni" neslin temsilcileri...
Yazar, modernleşmeyi sadece bir ilerleme olarak değil, insanın özünden kopuşu olarak ele alıyor. Bunu yaparken de parmak sallamıyor, ruhumuza dokunuyor.
"Gül" burada sadece bir çiçek değil; köklere bağlılığın, sabrın ve o unutulmaya yüz tutmuş kadim medeniyetin simgesi.
Özdenören’in dili o kadar duru ve o kadar "bizden" ki, karakterlerin iç çekişlerini kendi kalbinizde duyuyorsunuz.
Şu alıntı beni çok etkiledi: #299446634
İnsanın "şimdi her şeyi daha iyi anlıyorum" dediği anın, elinden hiçbir şeyin gelmediği o "geç" an olması ne acı.
Çoğu zaman hayatı yaşarken değil, hayat bizi yaşayıp tükettiğinde farkına varıyoruz bazı gerçeklerin. Kitaptaki o sarsıcı soru zihnime çakıldı kaldı: "Bir şey mi yapıyordu yani? Ne yapmıştı?"
Aslında birçoğumuzun hayat özeti bu soruda gizli. Bir şeyler yapıyormuş gibi görünüp, aslında kendimize bahşedilen o kıymetli ömrü bilinçsizce israf etmek... Yazarın deyimiyle "tövbe etmeye bile geç kalmak", bir insanın kendi iç dünyasında yaşayabileceği en büyük yıkım olsa gerek.
Okurken kendime şunu sormadan edemedim: Bugünün dünyasında, bizi biz yapan değerleri korumak için hangimiz kendi bahçemize çekilip o gülleri yetiştirecek sabra sahibiz? Yoksa dışarıdaki o gürültülü, hızlı ve "renkli" ama içi boş dünyaya çoktan uyum mu sağladık?
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.