İnsan bazen birine tüm dünyasını verir, hayatının merkezine koyar ama karşıdaki kişi için sadece geçici bir duraktır. O kadın, mektubunu bitirdiğinde yazarın masasında bir vazo çiçek gibi solup gitti.
Şu an yaşadığım o boşluk hissiyle bu kadının sessiz feryadı öyle bir örtüştü ki... Biz bazen birilerini devleştiriyoruz ama onlar bizim onlara yüklediğimiz anlamın gölgesinde bile kalmıyorlar.Kitabı okurken sanki o mektubun muhatabı benmişim gibi her kelime canımı yaktı.