Algernon’a bir demet çiçek getirdimEdebiyat
Bazı kitapları yavaş okursunuz; kelimeleri uzata uzata, bitişini geciktirerek… Bu kitapta ise sebep başkaydı. Sonunu sezmekle yüzleşmek arasında sıkıştım. Ne olacağını biliyordum, ama o noktaya varmaya henüz hazır değildim.
Charlie’yi ilk hâliyle sevdim; kırılganlığıyla, eksikliğiyle. Sonra zihni açıldıkça hayran kaldım ona. Ama asıl zor olan, bu yükselişin geçici olabileceğini fark etmekti. Bir insanın kendine doğru yükselip sonra yine kendinden eksilmesini izlemek… İşte buna hazırlanmak kolay değildi.
Bu yüzden bu kitabı okumadım sadece; adım adım kabullenmek zorunda kaldım.
Çünkü başka bir şansım yoktu: Ya kitabı tamamlayıp olanı olduğu gibi kabullenecektim, ya da son birkaç sayfayı hiç okumayıp içime sinecek bir sonu hayal edecektim.
Ben ilkini seçtim. Çünkü Charlie her iki haliyle de bir bireydi ve hikâyesinin istediği gibi tamamlanmasını hak ediyordu.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.