Cok farklı duygularla okudum kitabı, gökkuşağının her rengini deneyimler gibi duygudan duyguya geçtim okurken. İza'nın soğuk, çok bilmiş, mükemmeliyetçi kişiliği uzaktan hayranlık uyandırıcı görünse de yakınlaşıldığında bunun nasıl dondurucu olduğunu ve ona dokunan her şeyin nasıl ağır ağır solup, canlılığını yitirdiğine tanık oldum. İza , kökünden söküp başka yere diktiği bir çiceğe solduğu , açmadığı için kızan üstelik "sana burada cok iyi baktım, nasıl açmazsın nankör" demeye varan bir katılıkla duran haliyle karşımda gibiydi. İnsanlara , onların fikirlerini sormadan zannımızca iyiliklerine olduğunu düşünerek yaptıgımız her şeyin, iyilik şöyle dursun büsbütün kötülük oldugunu farkettim . Herkes çicek açtığı yerde var olabiliyor ve bazı insanlar için işe yaramazlık hissi tek başına en öldürücü zehirden daha öldürücü olabiliyor. Bunu cok acı şekilde olsa da çok farklı bakış açılarından gösteren güzel bir kitaptı. Umarım İza'lar kendi şarkılarını bulur ve kimsenin şarkısını susturmazlar.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.