Hatice Ceylan
@tsundoku1115
18 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Toplumun nasıl çaresiz bir hastalık olduğunu kısacık bir kitapla anlıyoruz. Kimdi deli? İçinde yasadığı dünyanın ikiyüzlülüğüne katlanamadığundan taşan mı yoksa âdi,kokuşmuş,iki yüzlü rezil insanlara uyum sağlayamayanları deli ilan edenler mi? Delilikle dahilik arasındaki o keskin İnce çizgide yürürken yolu Yefimiç ile karşılalan Ivan, ona çaresizliğinin delirticiliğini anlatmaya çalışırken aydınlanmanın da bedeli olacağını biliyordu. En önemlisi de başkasının acısını umursamayan bir ruhun, er ya da geç ciddi bir bedel ödeyeceğini de . Kısacık ama etkisi uzun bir kitap.
Reklam
Cok farklı duygularla okudum kitabı, gökkuşağının her rengini deneyimler gibi duygudan duyguya geçtim okurken. İza'nın soğuk, çok bilmiş, mükemmeliyetçi kişiliği uzaktan hayranlık uyandırıcı görünse de yakınlaşıldığında bunun nasıl dondurucu olduğunu ve ona dokunan her şeyin nasıl ağır ağır solup, canlılığını yitirdiğine tanık oldum. İza , kökünden söküp başka yere diktiği bir çiceğe solduğu , açmadığı için kızan üstelik "sana burada cok iyi baktım, nasıl açmazsın nankör" demeye varan bir katılıkla duran haliyle karşımda gibiydi. İnsanlara , onların fikirlerini sormadan zannımızca iyiliklerine olduğunu düşünerek yaptıgımız her şeyin, iyilik şöyle dursun büsbütün kötülük oldugunu farkettim . Herkes çicek açtığı yerde var olabiliyor ve bazı insanlar için işe yaramazlık hissi tek başına en öldürücü zehirden daha öldürücü olabiliyor. Bunu cok acı şekilde olsa da çok farklı bakış açılarından gösteren güzel bir kitaptı. Umarım İza'lar kendi şarkılarını bulur ve kimsenin şarkısını susturmazlar.
Başkalarının acısına günlerce aglayan insanlar için asla okunmaması gereken bir kitap bu, defalarca keşke okumasaydım dedim ve gerçekten de çok pişman oldum. Bu hikayenin gerçek oluşu, Daina'nın blr yerlerde gercekten var olmuş ve minik bedeninden ruhuna her zerresiyle işkenceye maruz kalmış olması, onun çaresiz tiz kahkahası ve her şeye ragmen gülen gözleri beni mahvediyor. Koskoca bir "Neden?" sorusu oturuyor üstüme. Neden, bunu Daina'ya yaptılar, 4 çocuklu bir aile neden ısrarla bir cocuguna işkence yapar, diğerleri nispeten daha acısız bir hayat sürmüşken neden Daina? Bu cevapsız soru kalbime sayısız iğne batırıyor gibi. Daina'yı herkesin görmesi ama kimsenin elinden bir şey gelmeden onun göz göre göre yok edilmesi bana Narin, Leyla, Ecrin, Eymen gibi onlarca cocugun da uğradığı işkencelerdeki o elden bir şey gelmeyişin katlanılmaz çaresizliğini anımsatıyor. Dünya ağrısı bana ağır geliyor.
