Net bir anlam aradıkça geri çekilen, ama sezgiyle yaklaştıkça kendini açan bir dili var. “Ayinler” kısmında sanki insanın varoluşuna dair kadim bir çağrı var; ritüeller, inanç ve içsel arayış iç içe geçiyor. Okurken bir noktada şiiri anlamaya çalışmayı bırakıp, onun beni nereye götürdüğüne bakmaya başladım. Çünkü Karakoç burada açıklamıyor, ima ediyor; söylemiyor, hissettiriyor.
“Çeşmeler” bölümünde ise daha tanıdık ama daha hüzünlü bir damar var. Çeşmeler sadece bir mimari unsur değil, geçmişin hafızası gibi duruyor. Sanki akmayan her çeşme biraz unutulmuşluk, biraz terk edilmişlik anlatıyor. Modern zamanın içinden bakınca, o eski zarafetin nasıl silindiğini görmek insanın içine dokunuyor. Şairin çeşmelerle kurduğu bağ, aslında insanla, toplumla ve inançla kurduğu bağın bir yansıması gibi geldi bana.
Dil konusunda da şunu hissettim: bu kitap hızlı okunacak bir şey değil. Bazı kelimeler, bazı imgeler bilinçli olarak zor. Ama bu zorluk itici değil; aksine seni şiirin içine daha fazla çekiyor. Her dizede durup düşünmek, geri dönmek, bazen anlamadan sadece hissetmek gerekiyor.
Benim için bu kitap, “beğendim” ya da “beğenmedim” diye kestirilecek bir yerde durmuyor. Daha çok, içine girilip kaybolunan bir alan gibi. Bazı dizeleri çok derinden yakaladı beni, bazılarını ise tamamen kaçırdım. Ama belki de mesele tam olarak bu: her okuyuşta başka bir yerinden tutunabileceğin bir şiir dünyası kurmak.
·
1 +1'leme
·70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.