Bir Kadın, ilk bakışta bir annenin ölümünün ardından yazılmış gibi görünse de, yasın diline bilinçli olarak mesafe koyan bir eserdir. Bu yüzden eser, bir annenin duygusal portresini çizmekten çok, onun izini tarihselleştirme çabasıdır. Anne, yalnızca bireysel bir varlık olarak değil, belirli bir sınıfın, belirli bir dönemin ve belirli bir kültürel dönüşümün taşıyıcısı olarak yazılır. Küçük bir kasabadan gelen, sınıf atlama arzusuyla şekillenen bir hayat, kızının eğitim yoluyla başka bir dünyaya geçişiyle birlikte yeni bir anlam kazanır. Böylece anlatı, kişisel bir hikâyeden çok, toplumsal bir hareketliliğe dönüşür. Anne ile kız arasındaki mesafe, yalnızca kuşak farkı değil, aynı zamanda sınıfsal bir kopuştur. Bu kopuşun içinde en derin gerilimlerden biri utanç duygusudur. Anlatıcı, annesinin ait olduğu dünyadan uzaklaştıkça, o dünyaya ait izleri silmeye çalışır; fakat bu çabanın kendisi yeni bir utanç üretir. Sevgi - mesafe - utanç üçgeninden yorumlama yapılabilir.
Önemli kısımlardan biri annenin hastalığı. Hastalıkla birlikte gelen bellek kaybı -kimlik kaybi ve toplumsal rolün silinmesi... Artık bu andan itibaren metin ontolojik bir yapıya bürünür. Çünkü geçmişi hatırlayamama, kendi sınıfsal hikayesini taşıyamamaz.
Yalın, kısa ve neredeyse duygudan arındırılmış gibi görünen bir anlatım tercih edilir. Tıpkı baba 
Babamın Yeri kitabinda olduğu gibi. Ancak bu, duygunun yokluğu değil, denetim altına alınmış halidir. Duyguyu bastırmak değil, onun gerçeği çarpıtmasına izin vermemek söz konusudur.
E 
Annie Ernaux keşfetmek güzeldi. İyi okumalar.
Babamın Yeri kitabinda olduğu gibi. Ancak bu, duygunun yokluğu değil, denetim altına alınmış halidir. Duyguyu bastırmak değil, onun gerçeği çarpıtmasına izin vermemek söz konusudur.
E Annie Ernaux keşfetmek güzeldi. İyi okumalar.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.